از ازل بر حسب ظرف توانهای همه

از ازل بر حسب ظرف توانهای همه

ریخت مهر تو خداوند به جانهای همه

جلوه ای کرد خدا نام نهادند علی ع

تا که انگشت بماند به دهانهای همه

همه نسل من ای دوست علی دوست شدند

می درخشد قمرت بین زمانهای همه

حرف جود و کرمت صحبت دیرینه شهر

نقل انگشتری ات ورد زبانهای همه

باور ما همه این است که تو حق هستی

بی خیال همه ی حدس و گمانهای همه

تو عبایت بتکاندی و در خیبر کند

شد تکانت به خدا فوق تکانهای همه

تا تو در طایفه ات اکبر واصغر داری

چه نیازیست به این خرد و کلانهای همه

گل پسرهای تو آقای جوانان بهشت

به فدای پسران تو جوان های همه

پسرت در رجزش گفت انا بن الحیدرع

به فنا رفت دگر نام و نشانهای همه

از فلانی و فلانی و فلانی بری ام

تو فقط رهبر مایی نه فلانهای همه