من از منظومه ی دردم ،،واز دریای طوفانی

من از منظومه ی دردم ،،واز دریای طوفانی
طلوع فصل بی تابم ،حلول ماه ویرانی

من از تلفیق دو احساس بی بنیاد می آیم
و یا از متن خاموشان یک پاییز بارانی

طنین نبض بی رنگی به رگ های زمان جاری است
من و دام نگاه شب واین بیمار بحرانی

به راه سربی این جاده ی بن بست مه آلود
هوا آمیزه ای دارد از ابهام و پریشانی

تمام خویش را در وسعت یک خواب می بینم
ویا در انزوای کوچه ای متروک و پنهانی

در این مجموعه ی خاکی ،من وتقدیر دلتنگی
ودر خواب فراموشی ،من وتعبیر پایانی