من چی ام یه ترانه ی غمگین یه ترانه که نت به نت درده

من چی ام یه ترانه ی غمگین یه ترانه که نت به نت درده
یه قطارم مسافراش اندوه باغی که تو بهارشم زرده

موریانه جویده از توو منو گریه هام پشت خنده پنهونه
خود مرگم ؛لباس زندگی رو نمی دونم که کی تنم کرده

من یه قبرم بدون اسم و نشون هیچکی یادش نمونده کی بودم
چه آتیشا سوزوندم و حالا یه اجاقم که عمریه سرده...



سروده ی دکتر سید جعفر عزیزی