تنها چیزی که آدم میتونه اهلی کنه درداشه، وقتی که بتونی بد

تنها چیزی که آدم میتونه اهلی کنه درداشه، وقتی که بتونی بدون انکار و فرار بشناسیشون، همون موقع‌ست که میفهمی هیچ دردی مثل درد خود آدم نمیشه، اون‌وقته که میبینی رنج‌های موندگار هرکس فقط به خودش میان، مثل عطر، عین صدا، بعضیشون اونقدر کنارت بودن که دیگه بعد این همه سال تمام زیر و زبرشونو یاد گرفتی، اینه که اگر درست از دردای بقیه باخبر باشی دیگه حاضر نمیشی بلای جونتو با بلای دیگه‌ای عوض کنی، چون بی‌بلا که نمیشه موند، اینم بره یکی دیگه میاد، ولی به قول اون عارف پیر لااقل به این یکی عادت کردیم و یه سر طنابش دستمونه، الغرض که آشنا خوبه، حتی اگه درد باشه...