آدم برفی در حالی که لبخند ملیح بر لب داشت،

آدم برفی در حالی که لبخند ملیح بر لب داشت،
خطاب به آسمان گفت:
چه آسوده ای! غم نداری.
خورشید و ماه و ستاره در دامان توست؛
ظلمی، ستمی، جفایی ندیدی.
آسمان بغض کرد،
هیچ کس از دلش خبر نداشت.
چشم های آبی اش از آن بالا شاهد همه چیز بود؛
داستان همه ی آدم ها را می دانست.
هوای دلش مطابق با اوضاع آدم ها تغییر می کرد.
بغضش شکست،
اشک هایش روی آدم برفی بارید.
آدم برفی از قضاوتی که کرده بود آب شد.

✍#سوریا_آرین
دیدگاه ها (۴)

007-پنهان در مه - پارت ۸۴

### **پارت دوم: تصادف در کارگاه موسیقی**روز بعد، استاد پروژه...

### پارت چهاردهم: آخرین صخره‌ی طوفانبا صدای آژیر خطری که توی...

داستانک؛ ✍دلتنگ مادر

سینه سپر کردم، رو کردم سمت آدم‌‌هایی که مقابل او ایستاده بود...

زارا

.𝓟𝓪𝓻𝓽 ⁹⁴..𝕽𝖊𝖉 𝕬𝖑𝖆𝖗𝖒.፨𝑅𝑒𝑑 𝐴𝑙𝑎𝑟𝑚፨بعد از رفتن جونگکوک، لوسیا چن...

پرنده بر شانه های انسان نشست. انسان با تعجب رو به پرنده کرد ...

*حتما بخونید*پرنده بر شانه های انسان نشست. انسان با تعجب رو ...

جرات کن و همانی باش که با آمدن پاییز، دست در دستِ باران می ب...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط