آپدیت ویورس رسمی بیتیاس با ویورس مگزین جدید برای BTS
آپدیت ویورس رسمی بیتیاس با ویورس مگزین جدید برای BTS:
؛BTS: بزرگتر، بهتر، با سبک و حالوهوای خودشون
چطور ARIRANG و زادگاهشون رو تبدیل کردن به یه نقطهقوت؟
معمولاً درباره هر هنرمند بزرگی که بعد از یه وقفه طولانی برمیگرده یه قصه تکراری میشنویم: فشار زیاده، انتظارها بالاست و دنیای موسیقی هم لحظهای نمیایسته. انگار هنرمند فقط دو راه داره؛ یا باید از تمام خاطرهها و داستانهای گذشته خودش عبور کنه و دوباره بدرخشه، یا کمکم محو بشه
این قصههای ساده، همه چیز رو دوگانه میکنن و پیچیدگیهای واقعی خلقکردن موسیقی رو نادیده میگیرن. در حالی که مهمه بدونیم «این موسیقی چطور درست شده و چرا این شکلیه؟»
از وقتی BTS گفت آلبوم جدیدشون اسمش ARIRANG هست، قابل حدس بود که یهسری نقدهای سطحی شروع بشه: خیلی غربیه، زیادی انگلیسیه، خیلی ژانریه و از این حرفها
اما همین حرفها نشون میده گروه چقدر بزرگ و تأثیرگذاره. بعضیها انقدر معروفن که حتی قبل از اینکه کاری منتشر کنن، بحثها شروع میشه. پس به جای اینکه بپرسیم «انتظارات رو برآورده کردن؟» بهتره بپرسیم: BTS در سال ۲۰۲۶ چه گروهیان؟ دوست دارن چه شکلی باشن؟ و این انتخابها چطور توی موسیقیشون دیده میشه؟
اول بیایم ببینیم با کیا کار کردن. لیستشون بیشتر شبیه یه نقشه جهانه تا لیست مهمانهای یه آلبوم: کوین پارکر از Tame Impala، Mike WiLL Made-It، JPEGMAFIA، El Guincho، Artemas و چندین اسم دیگه. هرکدوم از اینها در واقع یه دنیای موسیقی جدا هستن
کوین پارکر نماینده راک سایکدلیک ایندیطورِ غربیه، چیزی که معمولاً تو کیپاپ جا نداره. Mike WiLL برای وقتی خوبه که میخوای پاپ معروف رو با ترپ قاطی کنی. بخش بزرگی از آلبوم ریشههای هیپهاپ داره، که با توجه به سابقه BTS، بیشتر حس «بازگشت به خانه» رو میده
ـ JPEGMAFIA وسط دوتا دنیا ایستاده؛ هم با غولهایی مثل Kanye همکاری میکنه، هم کارهای خالص و خشن زیرزمینی میسازه. اما بحث ما فقط درباره آمریکا نیست
ـ El Guincho، همون کسی که آلبوم مشهور Rosalia یعنی El Mal Querer رو ساخت، تو ترکیب موسیقی سنتی با صدای جهانی یه استاد کامله. کاری که برای فلامنکو کرد، شبیه چیزیه که ARIRANG دنبالشه
ـ Artemas هم نشون میده BTS چقدر دنبال صداهای جدید و نسلهای مختلف بوده. یه هنرمند اتاقخوابی که آهنگش تو ۲۰۲۴ توی TikTok ترکوند و ۲.۵ میلیارد بازدید گرفت. نسل جدیدی که کلاً از سیستم سنتی موسیقی عبور کرده
میشه گفت اینها تهیهکنندههای انگلیسیزبانن، اما میشه دقیقتر گفت: این همون نسلیه که مسیر BTS در شبکههای اجتماعی رو ادامه داده
نکته جذاب اینه که صداهای این تهیهکنندهها با وجود متفاوتبودن، تو آلبوم کاملاً سر جای خودشونه. مثلاً ارگ سایکدلیک آغاز آهنگ One More Night شاید وارداتی باشه، اما حس و حال آهنگ از متنهای کرهای و لحن وکال میاد. یا اون دلتنگی لطیف تو Merry Go Round فقط و فقط مخصوص BTSـه
این خروجی وقتی به دست میاد که تو کار خودت صاحباختیار باشی و بهترین مواد رو بذاری کنار هم تا یه چیز خاص خلق کنی؛ نه اینکه خودت رو با قالب آماده بقیه وفق بدی.
طبق حرفهایی که تو مصاحبه GQ زده شد، BTS حدود دو ماه تو لسآنجلس با هم زندگی کردن و تقریباً شش روز در هفته تو استودیو بودن. این بیشتر شبیه یه «اردوی هنری» بوده تا یه برنامه معمولی ضبط آلبوم
آلبوم ARIRANG اصلاً حس کار از راه دور یا تیکهتیکه نداره — کاملاً معلومه همه تو یه اتاق بودن، بحث میکردن، ایده میدادن و انرژی همدیگه رو بالا میبردن. نتیجهی کار نشون میده BTS از همون اول میدونستن چی میخوان، بهش پایبند موندن و به همکارهاشون اعتماد کردن تا داخل همون چارچوب کار کنن. این مدل کار «بیخیالی» نیست — این مدیریت و رهبریه
به جای اون دیدگاه تحقیرآمیزی که بعضیا دارن و میگن «صداش خیلی غربیه»، این آلبوم دقیقاً نشون میده BTS الان کجای نقشه موسیقی جهانه. همکاری با این همه آدم مختلف فقط وقتی ممکنه که صنعت موسیقی تو رو «همسطح» بدونه، نه یه مهمان موقت
دیگه چیزی به اسم «تأیید غربی» روی کار BTS تأثیر نداره. برای همینه که RM راحت میگه «فقط من اینجام انگلیسی حرف میزنم» و بعدش با اعتمادبهنفس میگه: اینطوری میسوزونیم
همین داستان برای کنسرتی که ۲۱ مارس نتفلیکس به صورت زنده پخش کرد هم صدق میکنه. کارگردانش هَمیچ همیلتون بود؛ کسی که اجرای سوپربول و مراسم اسکار و حتی افتتاحیه المپیک تو رزومهش هست — یعنی کسی که بلده چیزهای خیلی بزرگ رو طوری بسازه که انسانی و واقعی حس بشن
* ادامه در کامنتا 🌱
؛BTS: بزرگتر، بهتر، با سبک و حالوهوای خودشون
چطور ARIRANG و زادگاهشون رو تبدیل کردن به یه نقطهقوت؟
معمولاً درباره هر هنرمند بزرگی که بعد از یه وقفه طولانی برمیگرده یه قصه تکراری میشنویم: فشار زیاده، انتظارها بالاست و دنیای موسیقی هم لحظهای نمیایسته. انگار هنرمند فقط دو راه داره؛ یا باید از تمام خاطرهها و داستانهای گذشته خودش عبور کنه و دوباره بدرخشه، یا کمکم محو بشه
این قصههای ساده، همه چیز رو دوگانه میکنن و پیچیدگیهای واقعی خلقکردن موسیقی رو نادیده میگیرن. در حالی که مهمه بدونیم «این موسیقی چطور درست شده و چرا این شکلیه؟»
از وقتی BTS گفت آلبوم جدیدشون اسمش ARIRANG هست، قابل حدس بود که یهسری نقدهای سطحی شروع بشه: خیلی غربیه، زیادی انگلیسیه، خیلی ژانریه و از این حرفها
اما همین حرفها نشون میده گروه چقدر بزرگ و تأثیرگذاره. بعضیها انقدر معروفن که حتی قبل از اینکه کاری منتشر کنن، بحثها شروع میشه. پس به جای اینکه بپرسیم «انتظارات رو برآورده کردن؟» بهتره بپرسیم: BTS در سال ۲۰۲۶ چه گروهیان؟ دوست دارن چه شکلی باشن؟ و این انتخابها چطور توی موسیقیشون دیده میشه؟
اول بیایم ببینیم با کیا کار کردن. لیستشون بیشتر شبیه یه نقشه جهانه تا لیست مهمانهای یه آلبوم: کوین پارکر از Tame Impala، Mike WiLL Made-It، JPEGMAFIA، El Guincho، Artemas و چندین اسم دیگه. هرکدوم از اینها در واقع یه دنیای موسیقی جدا هستن
کوین پارکر نماینده راک سایکدلیک ایندیطورِ غربیه، چیزی که معمولاً تو کیپاپ جا نداره. Mike WiLL برای وقتی خوبه که میخوای پاپ معروف رو با ترپ قاطی کنی. بخش بزرگی از آلبوم ریشههای هیپهاپ داره، که با توجه به سابقه BTS، بیشتر حس «بازگشت به خانه» رو میده
ـ JPEGMAFIA وسط دوتا دنیا ایستاده؛ هم با غولهایی مثل Kanye همکاری میکنه، هم کارهای خالص و خشن زیرزمینی میسازه. اما بحث ما فقط درباره آمریکا نیست
ـ El Guincho، همون کسی که آلبوم مشهور Rosalia یعنی El Mal Querer رو ساخت، تو ترکیب موسیقی سنتی با صدای جهانی یه استاد کامله. کاری که برای فلامنکو کرد، شبیه چیزیه که ARIRANG دنبالشه
ـ Artemas هم نشون میده BTS چقدر دنبال صداهای جدید و نسلهای مختلف بوده. یه هنرمند اتاقخوابی که آهنگش تو ۲۰۲۴ توی TikTok ترکوند و ۲.۵ میلیارد بازدید گرفت. نسل جدیدی که کلاً از سیستم سنتی موسیقی عبور کرده
میشه گفت اینها تهیهکنندههای انگلیسیزبانن، اما میشه دقیقتر گفت: این همون نسلیه که مسیر BTS در شبکههای اجتماعی رو ادامه داده
نکته جذاب اینه که صداهای این تهیهکنندهها با وجود متفاوتبودن، تو آلبوم کاملاً سر جای خودشونه. مثلاً ارگ سایکدلیک آغاز آهنگ One More Night شاید وارداتی باشه، اما حس و حال آهنگ از متنهای کرهای و لحن وکال میاد. یا اون دلتنگی لطیف تو Merry Go Round فقط و فقط مخصوص BTSـه
این خروجی وقتی به دست میاد که تو کار خودت صاحباختیار باشی و بهترین مواد رو بذاری کنار هم تا یه چیز خاص خلق کنی؛ نه اینکه خودت رو با قالب آماده بقیه وفق بدی.
طبق حرفهایی که تو مصاحبه GQ زده شد، BTS حدود دو ماه تو لسآنجلس با هم زندگی کردن و تقریباً شش روز در هفته تو استودیو بودن. این بیشتر شبیه یه «اردوی هنری» بوده تا یه برنامه معمولی ضبط آلبوم
آلبوم ARIRANG اصلاً حس کار از راه دور یا تیکهتیکه نداره — کاملاً معلومه همه تو یه اتاق بودن، بحث میکردن، ایده میدادن و انرژی همدیگه رو بالا میبردن. نتیجهی کار نشون میده BTS از همون اول میدونستن چی میخوان، بهش پایبند موندن و به همکارهاشون اعتماد کردن تا داخل همون چارچوب کار کنن. این مدل کار «بیخیالی» نیست — این مدیریت و رهبریه
به جای اون دیدگاه تحقیرآمیزی که بعضیا دارن و میگن «صداش خیلی غربیه»، این آلبوم دقیقاً نشون میده BTS الان کجای نقشه موسیقی جهانه. همکاری با این همه آدم مختلف فقط وقتی ممکنه که صنعت موسیقی تو رو «همسطح» بدونه، نه یه مهمان موقت
دیگه چیزی به اسم «تأیید غربی» روی کار BTS تأثیر نداره. برای همینه که RM راحت میگه «فقط من اینجام انگلیسی حرف میزنم» و بعدش با اعتمادبهنفس میگه: اینطوری میسوزونیم
همین داستان برای کنسرتی که ۲۱ مارس نتفلیکس به صورت زنده پخش کرد هم صدق میکنه. کارگردانش هَمیچ همیلتون بود؛ کسی که اجرای سوپربول و مراسم اسکار و حتی افتتاحیه المپیک تو رزومهش هست — یعنی کسی که بلده چیزهای خیلی بزرگ رو طوری بسازه که انسانی و واقعی حس بشن
* ادامه در کامنتا 🌱
- ۱.۵k
- ۰۹ فروردین ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط