روزی به گذشت چرخ گردونطاووس جوان دل چمنزار

روزی به گذشت ِچرخ ِگردون،طاووس ِجوان دل ِچمنزار
خود شیفته ی جمال ِ زیبا.....، غافل ز کمین ِ خصم ِ مکار

در رقص و نشان وخوش نگاری،طاووسم و نام ماندگاری
من سرور و شاه ِ ماکیانم......، جز من نبوُد در این دیاری

زاغی بِنشست و گفته آورد....، حاشا پر تو نمی توان کرد
لیکن به توبیشه نیمه امن است ،ازبهرِتو دد نمی شود سرد

این رقص ِ ندانی و جهالت..، خواهد شکند دو پای و بالت
این پند ِ مرا مبر تو از یاد....، افزوده شود به سن و سالت

طاووس ِجوان سری بگرداند،وآن زاغ ِحکیم رازخود راند
بال و پر ِخود گشوده ترکرد،چندی دگرش به سبزه ها ماند

مرغی ز خطرچنین خبرداد،دربیشه دوروبه است به فریاد
مرغان همه پر زدند و رفتند، طاووس ِ جوان به خنده افتاد

گفت: جمله پریده از هراسید....، روبه به کجا و ما کجائیم
او راه زمین گرفته در پیش.....، ما مرغ ِ زمینی و هوائیم

تا او برسد گمان و بر فرض، بالی ز کجا بگیرد او قرض
ما مرغ ِ عمود ِ بر هوائیم ، او پای دوان کشیده بر عرض

طاووس و ترانه کرده آغاز..، رقصیده به رسم ِ عادت ساز
بر بال و پرش دو روبه افتاد، شد سلب ِاز او همیشه پرواز

فریاد زدش کجایی ای زاغ....، پندت به یقین شدم فراموش
کوتاهی ِ عمر ِمن بهائیست ،چون پند ِ تورا نکرده ام گوش