ﺧﺪﺍﯾﺎ . . .

ﺧﺪﺍﯾﺎ . . .
ﻓﺎﻧﻮﺳﺖ ﺭﺍ ﮐﻤﯽ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺗﺮ ﺑﮕﯿﺮ
ﺟﺎﺩﻩ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻗﺪﻡ ﻧﻬﺎﺩﻩ ﺍﻡ ﺗﺎﺭﯾﮏ ﺍﺳﺖ، ﺍﻧﺘﻬﺎﯾﺶ ﺭﺍ
ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﭼﯿﺴﺖ . ﻣﯿﺘﺮﺳﻢ ﺍﻧﺘﻬﺎﯾﺶ ﺑﻦ ﺑﺴﺖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯿﺖ ﺳﻮﮔﻨﺪ . . .
ﻓﺎﻧﻮﺳﺖ ﺭﺍ ﮐﻤﯽ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺗﺮ ﺑﮕﯿﺮ ﺗﺎ ﺭﻭﺷﻨﯽ ﺑﺨﺶ ﺭﺍﻩ
ﻧﺎﻣﺸﺨﺼﻢ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻧﻤﯽ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺑﯽ ﻓﺎﻧﻮﺱ ﺗﻮ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﺑﺮﺳﻢ ﮐﻪ ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﻢ
ﺩﺷﻮﺍﺭ ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﭘﺸﯿﻤﺎﻥ ﺷﻮﻡ .
ﺍﯼ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﺘﺮﯾﻨﻢ . . .
ﻣﻦ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺳﺨﺖ ﺑﻪ ﻧﻮﺭ ﻓﺎﻧﻮﺳﺖ ﻣﺤﺘﺎﺟﻢ