تا مست محبت نشود دل ، نخروشد

تا مست محبت نشود دل ، نخروشد
رسم است ، که می تا نشود پخته ، نجوشد

ریزند بکام من و گویند ، که مخروش
زان می ، که چو بر کوه بریزی بخروشد

گر ساغر پر زهر دهد ، شاهد شیرین
بدمست حریفی است ، که لاجرعه ننوشد

از رستن خط ، گشت فزون ، جلوه حسنت
وین طرفه ، که شب پرتو خورشید ، نپوشد

از سیل سرشکم چه زیان ، کز تف آهم
گر خود همه دریاست ، بیک شعله بجوشد

وصل تو بکوشش ندهد دست ، ولیکن
سرگرم تمنا ، نتواند که نکوشد

صد خرقه بجامی نخرد ، رند خرابات
تا زاهد سالوس ، کرامت نفروشد،،،