همه ی ما شدیم مثل عابرهای یه پیاده رو.

همه ی ما شدیم مثل عابرهای یه پیاده رو.
یه زمانی با یکی همراه میشیم و تا ته راه با هم میریم.
اما خب همیشه که این طور نیست!
یه وقتی هم یکی جا می مونه، حالا یا اونی هستی که رفتن کسی را می بینی، یا اونی هستی که رفتی، ولی هر دفعه که بر می گردی، میبینی یکی هنوز داره نگاهت می کنه...
راستش اگه یه خورده انسانیت تو وجودت مونده باشه، با اولی راحت تر کنار میای!

کتابفروشی خیابان بیست و یکم شرقی / روزبه_معین