تویی بهانهی یک عمر بی بهانگیام

تویی بهانه‌ی یک عمر، بی بهانگی‌ام
 و عاشقانه‌ترین حسرت زنانگی‌ام

 تویی صدای ِ تمام پرندگان ِ جهان
 که من بدون تو پاییز ِ بی ترانگی‌ام!

 بهارهای زیادی گذشت از سر ِ من
 ولی شکفته نشد روح سبز ِ دانِه گی‌ام

 سکوت و خودخوری و اشک و ترس و بدبینی
 نمادِ ساده‌ی یک عمر، موریانگی‌ام

 شبیهِ خوشه‌ی انگورهای سرخِ حیاط
 تو آمدی و نشستی به بزم خانگی‌ام؛

 و بعد، مستی ِ لبهای تو شرابم کرد
 و عشق بُرد مرا سمت ِ بی کرانگی‌ام

 تو آشتی دادی سایه‌ی مرا با من
تویی که خاتمه دادی به چندگانگی‌ام

"تو عاشقانه‌ترین شعر روزگار منی"
و شاهکار سی سال، شاعرانگی‌ام!!