" بن شناسی واژه "

" بن شناسی واژه "

تسیار

واژه « تسیار »،در میان واژگان لری و لکی تا چند دهه پیش و به واسطه شرایط و نا امنی های اجتماعی گاه زمان به معنای دیده دار و نگهبان، در امنییت راه ها وگذرگاه های کوهستانی که اهتمال بستن راه وسیله راهزنان ویا راه زنی کار برد داشت و باید از واژه ترس و پسوند یار، شکل گرفته باشد که شغلی رسمی ودولتی به حساب نمی آمد. در نتیجه واژه تسیار باید همان « ترسیار » مانند دیگر واژه هایی چون ، شهریار ،( مازیار، کسی که بر تیغه بلند کوه دیده داری ونگهبانی می کرد،) بختیار و مانند آن باشد.در قدیم هنگام گذشتن از گذر راه کوهستانی در مسیر راه چند تفنگ دار دیده میشد که برای برقراری امنیت راه ، ایستاده بودند و از هر نفر با چارپایش که داشت مبلغ دو تا سه ریال ، به این عنوان میگرفتند.در زمان هخامنشیان، تسیاری وامنییت راه هکمتانه به شوش، در برابر نفوذ مادها ودیگر قبیله ها به ساکنان کاسی یا پدران لرهای کنونی، سپرده شده بود.