ﻟﺐ ﻣﺎ ﻭ ﻗﺼﻪﯼ ﺯﻟﻒ ﺗﻮ، ﭼﻪ ﺗﻮﻫﻤﯽ! ﭼﻪ ﺣﮑﺎﯾﺘﯽ !

ﻟﺐ ﻣﺎ ﻭ ﻗﺼﻪﯼ ﺯﻟﻒ ﺗﻮ، ﭼﻪ ﺗﻮﻫﻤﯽ! ﭼﻪ ﺣﮑﺎﯾﺘﯽ !
ﺗﻮ ﻭ ﺳﺮ ﺯﺩﻥ ﺑﻪ ﺧﯿﺎﻝ ﻣﺎ، ﭼﻪ ﺗﺮﺣﻤﯽ ! ﭼﻪ ﺳﺨﺎﻭﺗﯽ !
ﺑﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﺻﺒﺢ ﻭ ﺷﺒﺖ ﺳﻼﻡ ! ﻭ ﺑﻪ ﻧﻮﺭ ﺩﺭ ﻧَﺴَﺒﺖ ﺳﻼﻡ!
ﻭ ﺑﻪ ﺧﺎﻝ ﮐﻨﺞ ﻟﺒﺖ ﺳﻼﻡ! ﮐﻪ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﺎ ﭼﻪ ﻣﻼﺣﺘﯽ!
ﻭﺳﻂ ‏« ﺍﻟﺴﺖ ﺑﺮﺑﮑﻢ ‏» ﺷﺪﻩﺍﯾﻢ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺗﻮ ﮔﻢ
ﺩﻝ ﻣﺎ ﭘﯿﺎﻟﻪ، ﻟﺐ ﺗﻮ ﺧﻢ، ﺯﺩﻩﺍﯾﻢ ﺟﺎﻡ ﻭﻻﯾﺘﯽ
ﺑﻪ ﺟﻤﺎﻝ، ﻭﺍﺭﺙ ﮐﻮﺛﺮﯼ، ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﺣﺴﯿﻦ ﻣﮑﺮﺭﯼ
ﺑﻪ ﺭﻭﺍﯾﺘﯽ ﺧﻮﺩ ﺣﯿﺪﺭﯼ، ﭼﻪ ﺷﺒﺎﻫﺘﯽ ! ﭼﻪ ﺍﺻﺎﻟﺘﯽ !
‏« ﺑﻠﻎ ﺍﻟﻌُﻠﯽ ﺑﻪ ﮐﻤﺎﻝِ ‏» ﺗﻮ ‏« ﮐﺸﻒ ﺍﻟﺪُﺟﯽ ﺑﻪ ﺟﻤﺎﻝ ‏» ﺗﻮ
ﺑﻪ ﺗﻮ ﻭ ﻗﺸﻨﮕﯽ ﺧﺎﻝ ﺗﻮ، ﺻﻠﻮﺍﺕ ﻫﺮ ﺩﻡ ﻭ ﺳﺎﻋﺘﯽ
ﺷﺪﻩ ﭘﺮ ﺩﻭ ﭼﺸﻢ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺍﺯﻝ، ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺷﺮﺍﺏ ﻭ ﯾﮑﯽ ﻋﺴﻞ
ﻧﻈﺮﺕ ﭼﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻏﺰﻝ، ﮐﻪ ﭼﻨﯿﻦ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺣﻼﻭﺗﯽ!
ﺗﻮ ﮐﻪ ﺁﯾﻨﻪ ﺗﻮ ﮐﻪ ﺁﯾﺘﯽ، ﺗﻮ ﮐﻪ ﺁﺑﺮﻭﯼ ﻋﺒﺎﺩﺗﯽ
ﺗﻮ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﻝ ﻫﻤﻪ ﺭﺍﺣﺘﯽ ، ﺗﻮ ﻗﯿﺎﻡ ﮐﻦ ﮐﻪ ﻗﯿﺎﻣﺘﯽ
ﺯﺩ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﯽ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪﺍﺕ، ﺩﻝ ﻣﺎﺳﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻬﺎﻧﻪﺍﺕ
ﮐﻪ ﺑﻪ ﺟﺴﺘﺠﻮﯼ ﻧﺸﺎﻧﻪﺍﺕ، ﺯ ﺳﺤﺮ ﺷﻨﯿﺪﻩ ﺑﺸﺎﺭﺗﯽ
ﻏﺰﻟﻢ ﺍﮔﺮ ﺗﻮ ﺑﺴﺎﺯﯾﻢ، ﻭ ﻧﯽﺍﻡ ﺍﮔﺮ ﺑﻨﻮﺍﺯﯾﻢ
ﺑﻪ ﻧﺴﯿﻢ ﯾﺎﺩ ﺗﻮ ﺭﺍﺿﯿﻢ ﻧﻪ ﮔﻼﯾﻪﺍﯼ ﻧﻪ ﺷﮑﺎﯾﺘﯽ
ﻧﻪ، ﻣﺮﺍ ﻧﺒﯿﻦ، ﺭﺻﺪﻡ ﻧﮑﻦ، ﻭ ﻧﻈﺮ ﺑﻪ ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪﻡ ﻧﮑﻦ
ﺯ ﺩﺭﺕ ﺑﯿﺎ ﻭ ﺭﺩﻡ ﻧﮑﻦ ﺗﻮ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﺒﺎﺭ ﮐﺮﺍﻣﺘﯽ