واژههایم امانت بودند

واژه‌هایم امانت بودند،
انگار روح هزار ساله‌ای در من بیقرار بود،
انگار کسی در من بود که همه را دوست داشت،
دِینی عظیم روی دوش من گذاشته‌بودند و رسالتی عزیز...
قرار بود با عصای واژگان،
احساسات خفته‌ای را بیدار کنم،
حال کسانی را خوب
و شاید بغض‌های چندصد ساله‌ای را اشک...
در من موجود بیگانه‌ای‌ست از کهکشانی دور
از سیاره‌ای ناشناخته،
در من زنی‌ست از قبایل سرخپوست
که هر ثانیه فریاد می‌زند:
«به آدم‌ها بگو مهربان باشند و عاشق،
بگو مراقبِ هم باشند،
حال جهان خوب می‌شود.»
در منی کسانی حرف‌های زیادی برای گفتن دارند.
دست خودم نیست که می‌نویسم...