حســـودم . . . .

حســـودم . . . .

بــه انگشــت هایت ،

وقتــی موهایــت را مرتب می کنــند . . . .

حســـودم . . . .

به چشــم هایت ،

وقتــی تو را در آینــه می بینــند . . . .

و حســودم . . . .

به مردی که ،

رد شــدن از لنــزهای رنگــی ات رنــگ پیراهنــت را عــوض مــی کند . . . .

چــه کار کنــم . . . . . ؟

مــن مرد روشنـــفکری نیستــم . . . .

انســانی غارنشینـــم ،

که قلبــم هنوز در ســـرم می تپد ؛ . . . .

بــادی که پنجــره های خانــه ام را به هــم می کــوبد ،

روزی اگر موهــای دیگری را پریشــان کرده باشــد چه . . . . ؟

و بارانـــی که بــاریده ،

و نـــباریده تــورا یــادم مــی آورد . . . .

روزی اگر دیگـــری را یــادت بیــاورد چه . . . . ؟

حســـودم. . . . (!)

لـــج میکــنم . . . .

بــداخلاق میـــشم . . . . !

فحـــش میدهــم . . . . !

سیگــار میکشــم . . . . !

نــه چیــزی میبینــم ،

نــه چیــزی میشنــوم . . . .

دســت خــودم که نیـــست . . . .

او کــه نباشــد ،

زندگــی بـــــــایــــدبه کــامِ مــن تلـــخ بشـــه . . . .