بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
قسمت دوم :
خورشید در پس پردۀ ابرها نیز آثار مغناطیسی، روشنایی، گرمایش و حیات‌بخشی خود را دارد؛ حتی هنگام شب، حیات در نیم کرۀ تاریک نیز به واسطۀ خورشید ادامه دارد؛ مضافاً بر این که ماه و ستارگان را روشن می‌ کند تا آدمی از زیبایی آسمان در شب لذت ببرد - راه یابد - جهت‌ها را تشخیص دهد - ایام را به شمارش در آورد و بالاخره آن که به عظمت خالق متعال و ربوبیّت او پی‌ببرد و بداند که هیچ چیزی خارج از علم و حکمت الهی و به باطل خلق نشده است؛ و در نتیجه برای عاقبت به خیری و نجات خود دعا کند :
الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللَّهَ قِيَامًا وَقُعُودًا وَعَلَى جُنُوبِهِمْ وَيَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هَذَا بَاطِلًا سُبْحَانَكَ فَقِنَا عَذَابَ النَّارِ -همانها كه خدا را در حال ايستادن و نشستن و آنگاه كه بر پهلو خوابيده‏‌اند، ياد می كنند، و در اسرار آفرينش آسمانها و زمين می‏انديشند، و می‏گويند: بار الها! اينها را بيهوده نيافريده‌ ای، منزهی تو، ما را از عذاب آتش نگاه دار.(سوره آل عمران آیه 191)
غیبت و ظهور : برخی گمان دارند که غیبت امام به مثابۀ نبودن امام می‌ باشد؛ در حالی که وجود امام که در غیبت نیست و ایشان از خودشان که غایب نمی‌باشند؛ بلکه از منظر عموم مردم غایب می‌باشند؛ یعنی یا او را نمی‌بینند، یا اگر ببینند نمی‌ شناسند، مگر مواردی که ایشان بخواهند. و شاید حقیقت این است که ما غائبیم.
برخی نیز گمان دارند که ظهور یعنی دیده شدن امام! اگر چه از معانی ظهور، ظاهر شدن در منظر عموم می‌ باشد، اما مقصود فقط دیدن نیست. مگر همگان پیامبر اکرم و اهل عصمت صلوات الله علیهم اجمعین را می‌ دیدند؟!
مگر آنهایی که امیرالمؤمنین، امام حسن، امام حسین و سایر امامان علیهم السلام را دیدند، با ایشان سخن گفتند، بیانات ایشان را مستقیم شنیدند و ...، همگی راه یافتند؟! مگر ظالمان و جانیان کربلا، سید الشهداء علیه السلام را نمی‌ دیدند؟!
غیبت امام، در اصل غیبت از حکومت است و ظهور ایشان نیز همان آغاز قیام علنی ایشان می باشد که به سقوط تمامی نظامات سلطه و استقرار حکومت جهانی عدل الهی، به رهبری امام معصوم علیه السلام منجر می‌شود.
بنابراین، مسلمانی که عاقل و بصیر باشد، مؤمن و متقی باشد، ولایت شناس و ولیّ الله شناس باشد، امامت شناس و امام شناس باشد و مجاهد فی سبیل الله باشد، در هر لحظه از وجود ایشان بهره‌مند می گردد، خواه همچون آفتاب درخشان در هوای صاف بدرخشند و چشم‌ها او را ببینند، یا مدتی در پس پردۀ ابرها باشند و به چشم ظاهر دیده نشوند.(پایان)