دوستان شنیدم قدیما خیلی این شعر رو تو عزاداریها میخوندن:

دوستان شنیدم قدیما خیلی این شعر رو تو عزاداریها میخوندن:
"ای که مرا خوانده ای راه نشانم بده"
هیچ فکرش رو کردیم که چرا تو این همه آدم فقط ماییم که محب حضرت زهراییم؟ آهای سینه زن و زنجیر زن و گریه کن آقا! چرا تو این همه آدم عاشق، شما توفیق شرکت تو هیات رو پیدا کردین؟
دوستان!
نعمت که فقط به خوردن و سلامتی و عافیت نیست.اگر قبول داریم که بزرگترین نعمت ولایته،نزدیک شدن به ولایت هم از اعظم نعمتهاست.شک نکنیم که در نعمت مستغرقیم که میتونیم محب اهل بیت باشیم و حتی اسمشونو بیاریم! یقین داشته باشیم ما رو خوانده اند! قدر بدونیم...