A KISS MADE OF BLOOD

PART:8
°°°°°°°°°°
«خطی که نباید رد می‌شد»

چند ثانیه گذشت. میکا هنوز نیمه‌خم به سمت جونگکوک بود. انگار بدنش خودش تصمیم گرفته بود به نزدیک‌ترین نقطه‌ی امن حرکت کند.

جونگکوک نگاهش روی صورت میکا ثابت ماند. گونه‌هایش خیس بود. موهای تیره‌اش به صورتش چسبیده بود. و پلک‌هایش از خستگی نیمه‌بسته بودند. جونگکوک آهسته گفت: «تو باید بخوابی.»

میکا لب‌هایش را کمی جمع کرد. «اگه بخوابم…فکر می‌کنم کابوس می‌بینم.»

جونگکوک بدون فکر پرسید: «چی می‌بینی؟»

میکا آرام گفت: «اینکه همه‌چیز واقعی بوده.»

چشم‌هایش بالا آمدند. مستقیم به جونگکوک. «اینکه خانواده‌م واقعاً می‌خواستن بمیرم.»

چیزی در نگاه جونگکوک تیره شد. بدون اینکه فکر کند، دستش را بالا آورد. اما این بار متوقف نشد. خیلی آهسته یک تار مو را از روی صورت میکا کنار زد. حرکتش آنقدر آرام بود
که میکا فقط وقتی تمام شد متوجه شد. جونگکوک آرام گفت: «بخواب.»

صدایش این بار نرم‌تر بود. میکا چند لحظه نگاهش کرد. «تو همیشه این‌قدر دستور می‌دی؟»

جونگکوک بدون تغییر حالت گفت: «وقتی لازمه.»

میکا زیر لب گفت: «و فکر می‌کنی الآن لازمه؟»

جونگکوک خیلی آرام جواب داد: «فکر می‌کنم اگه چند ساعت دیگه نخوابی…بدنت خودش خاموشت می‌کنه.»

میکا خنده‌ی خیلی کوچکی کرد. بعد دوباره سرش پایین آمد. اما این بار وقتی چشمانش بسته شد بدنش کمی جلوتر آمد. و پیشانی‌اش خیلی آرام به شانه‌ی جونگکوک تکیه داد.

جونگکوک خشک شد. چون انتظارش را نداشت. میکا هم انگار تازه فهمید چه کرده. خواست عقب برود. اما جونگکوک قبل از آن خیلی آرام گفت: «حرکت نکن.»

میکا مکث کرد. «چرا؟»

جونگکوک نگاهش به روبه‌رو بود. «چون اگه تکون بخوری ....دوباره شروع می‌کنی فکر کردن.»

میکا نفس آهسته‌ای کشید. چند ثانیه گذشت. «عجیبه...تنها جایی که الان احساس امنیت می‌کنم…خونه‌ی توئه و عجیب‌ترش اینه که…کنار تو.»

جونگکوک بالاخره نگاهش کرد. فاصله‌ی صورتشان خیلی کم شده بود. آنقدر که اگر میکا کمی سرش را بالا می‌آورد…مرز خطرناک بینشان می‌شکست. جونگکوک آهسته گفت: «میکا...این…»

چند لحظه مکث کرد. «ایده‌ی خوبی نیست.»

میکا چشم‌هایش را باز نکرد.فقط زمزمه کرد: «می‌دونم.»

اما عقب نرفت. جونگکوک چند ثانیه به او نگاه کرد. بعد آهسته دستش را بالا آورد. این بار خیلی طبیعی بازویش را پشت میکا قرار داد. نه کاملاً بغل کردن. جوری که اگر خوابش ببرد نیفتد. لب‌های میکا کمی تکان خوردند. «جونگکوک…»

جونگکوک: «هوم.»

میکا:«اگه فردا از این کار پشیمون شدی…»

جونگکوک نگاهش را از پنجره گرفت و به او داد. «نمی‌شم.»

میکا چشم‌هایش را آرام باز کرد. «چرا؟»

جونگکوک چند لحظه نگاهش کرد. بعد خیلی آرام گفت: «چون امشب…تو دشمنم نیستی.»

میکا نفس آهسته‌ای کشید. و برای اولین بار در تمام آن شب طولانی بدنش کاملاً آرام شد. سرش هنوز روی شانه‌ی جونگکوک بود. و این بار وقتی چشم‌هایش بسته شدند اشک دیگری نیامد.فقط خواب
در سکوت پنت‌هاوس
و میان فاصله‌ی خطرناکی
که هر لحظه
می‌توانست به چیزی بیشتر تبدیل شود.