تا در شبِ من ماهےو من برکہ ےماهے

تا در شبِ من ماهےو من برکہ ےماهے
دل میبرےآسان چہ بخواهےچہ نخواهے

در حسـرت دیـدار تو آواره ترین است
اے یوسف کنعانے و من کفتر چاهے

از پنجره ے باغ نگاهت کہ بہ ما نیست
گاهے تو سرک یا کہ فقـط نیم نگاهے

اے کاش شبے جنس من از آینہ ها بود
تا در بـر من شـانہ زنـد طره پگـــاهے

افسوس کہ یـادآور پاییز و بہـار است
آیینــہ ے شبنـم زده با سـردے آهے

از لعل پرے چہره ےعیسے روشےگاه
مریم بزنـــد بــوسہ،نکردست گنـاهے

توصیف تو اے ادویہ ے مے خوش بازار
دکــان دونبشے است سر پیـچ دوراهے

قـندان لبت مےکشدم سـوے غزل ها
لبخـند تو هم مےبردم سمـت فکاهے