⁉️ سوالی از رسانههای حامی قالیباف؛ چه خبر از اتحاد مقدس؟
⁉️ سوالی از رسانههای حامی قالیباف؛ چه خبر از اتحاد مقدس؟!
✏️ «جلیلی نسبت روشنی با انسجام ملی ندارد.»
✏️ «تلاش او برای تفهیم اتهامات به روحانی چه حاصلی برای مردم دارد، جز اثبات خودش؟!»
✏️ «حسن روحانی و سعید جلیلی درگیر رقابتها و تسویهحسابهای سیاسی شدهاند.»
✏️ «پیداکردن رگ و ریشه داخلی پروژه صهیونیستها با توییت این دوست عزیزمان (سعید جلیلی) اصلاً سخت نیست.»
✏️ «دوئل حسن روحانی و سعید جلیلی که بوی پرکردن سبد انتخابات ۱۴۰۷ را میدهد گرهای از تنگناهای معیشتی مردم نمیگشاید.»
⬅️ حافظه گزینشی و معیارهای دوگانه، آفتی است که سالهاست بخشی از جریان مدعی اصولگرایی را به ورطه تناقض کشانده و اعتماد بدنه اصیل انقلاب را از آنها سلب کرده است.
⬅️ جملاتی که در بالا بازخوانی شد، مشتی نمونه خروار از حملات هماهنگ رسانههای این جریان به دکتر سعید جلیلی است؛ آن هم در زمانی که او بهدرستی و بهموقع، به نقد عملکرد فاجعهبار دولت حسن روحانی و تیم مذاکرهکنندهاش میپرداخت.
⬅️ اما امروز که محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس، دقیقاً همان مسیر را رفته و علیه روحانی سخن گفته، نه خبری از تیترهای «نه به بنبستسازان» است و نه کسی نگران «اتحاد مقدس» میشود.
⬅️ سکوتی کرکننده که یک سوال اساسی را مطرح میکند: آیا «انسجام ملی» فقط اسم رمز تخریب رقبای جناحی است؟
⬅️ زمانی که سعید جلیلی، خیانتهای برجام و خسارتهای محض دولت روحانی را فریاد میزد، همین رسانههایی که امروز سکوت کردهاند، با تمام قوا بر او تاختند.
⬅️ روزنامههایشان با تیترهای درشت، او را متهم به «بنبستسازی» در کشور کردند، نقد دلسوزانهاش را «تسویهحساب سیاسی» و «تلاش برای پرکردن سبد رأی» خواندند و حتی در اقدامی حیرتانگیز، توییت او در نقد مذاکره را همراستا با «پروژه صهیونیستها» معرفی کردند!
⬅️ در آن روزها، گویا اصل بر حفظ یک «اتحاد مقدس» پوشالی با روحانی بود و هرکس این وحدت را خدشهدار میکرد، عامل تفرقه و بازی در زمین دشمن بود.
⬅️ اما حالا که محمدباقر قالیباف علیه حسن روحانی انتقاد کرده است، واکنش آن رسانهها چیست؟ سکوت مطلق!
⬅️ کجا هستند آن تیترهایی که نگران «انسجام ملی» بودند؟ چرا امروز کسی نمینویسد که حمله به رئیسجمهور سابق، آن هم در شرایط حساس کنونی، آب به آسیاب دشمن ریختن است؟
⬅️ چرا کسی این اقدام قالیباف را «انتخاباتی» و با هدف پرکردن سبد رأی در آینده تحلیل نمیکند؟ آیا حمله به روحانی توسط قالیباف، «گرهای از تنگناهای معیشتی مردم میگشاید»؟
⬅️ این دوگانگی آشکار، راز اصلی دلزدگی جریان انقلابی از این محافل سیاسی است. برای آنها، «اصل» و «گفتمان» محلی از اعراب ندارد؛ آنچه اهمیت دارد، منافع جناحی و حفظ ائتلافهای پشتپرده است.
⬅️ اگر منتقد از حلقه خودیها باشد، نقدش عین حکمت و شجاعت است. اما اگر منتقد، چهرهای مستقل باشد که حاضر به ورود به بازیهای قدرت نیست، فریادش «بنبستسازی» و «همسویی با صهیونیسم» تلقی میشود.
⬅️ این سکوت معنادار نشان میدهد که «اتحاد مقدس» برای این جریان، نه یک اصل اعتقادی، بلکه یک چماق سیاسی برای ساکتکردن صدای اصیل انقلاب بوده و هست.
⬅️ بدنه انقلاب اما این استاندارد دوگانه را بهخوبی درک میکند و میداند چرا در بزنگاههای تاریخی، نمیتوان به تحلیلها و مواضع کسانی اعتماد کرد که «مصلحت» را بر «حقیقت» ترجیح میدهند.
✏️ «جلیلی نسبت روشنی با انسجام ملی ندارد.»
✏️ «تلاش او برای تفهیم اتهامات به روحانی چه حاصلی برای مردم دارد، جز اثبات خودش؟!»
✏️ «حسن روحانی و سعید جلیلی درگیر رقابتها و تسویهحسابهای سیاسی شدهاند.»
✏️ «پیداکردن رگ و ریشه داخلی پروژه صهیونیستها با توییت این دوست عزیزمان (سعید جلیلی) اصلاً سخت نیست.»
✏️ «دوئل حسن روحانی و سعید جلیلی که بوی پرکردن سبد انتخابات ۱۴۰۷ را میدهد گرهای از تنگناهای معیشتی مردم نمیگشاید.»
⬅️ حافظه گزینشی و معیارهای دوگانه، آفتی است که سالهاست بخشی از جریان مدعی اصولگرایی را به ورطه تناقض کشانده و اعتماد بدنه اصیل انقلاب را از آنها سلب کرده است.
⬅️ جملاتی که در بالا بازخوانی شد، مشتی نمونه خروار از حملات هماهنگ رسانههای این جریان به دکتر سعید جلیلی است؛ آن هم در زمانی که او بهدرستی و بهموقع، به نقد عملکرد فاجعهبار دولت حسن روحانی و تیم مذاکرهکنندهاش میپرداخت.
⬅️ اما امروز که محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس، دقیقاً همان مسیر را رفته و علیه روحانی سخن گفته، نه خبری از تیترهای «نه به بنبستسازان» است و نه کسی نگران «اتحاد مقدس» میشود.
⬅️ سکوتی کرکننده که یک سوال اساسی را مطرح میکند: آیا «انسجام ملی» فقط اسم رمز تخریب رقبای جناحی است؟
⬅️ زمانی که سعید جلیلی، خیانتهای برجام و خسارتهای محض دولت روحانی را فریاد میزد، همین رسانههایی که امروز سکوت کردهاند، با تمام قوا بر او تاختند.
⬅️ روزنامههایشان با تیترهای درشت، او را متهم به «بنبستسازی» در کشور کردند، نقد دلسوزانهاش را «تسویهحساب سیاسی» و «تلاش برای پرکردن سبد رأی» خواندند و حتی در اقدامی حیرتانگیز، توییت او در نقد مذاکره را همراستا با «پروژه صهیونیستها» معرفی کردند!
⬅️ در آن روزها، گویا اصل بر حفظ یک «اتحاد مقدس» پوشالی با روحانی بود و هرکس این وحدت را خدشهدار میکرد، عامل تفرقه و بازی در زمین دشمن بود.
⬅️ اما حالا که محمدباقر قالیباف علیه حسن روحانی انتقاد کرده است، واکنش آن رسانهها چیست؟ سکوت مطلق!
⬅️ کجا هستند آن تیترهایی که نگران «انسجام ملی» بودند؟ چرا امروز کسی نمینویسد که حمله به رئیسجمهور سابق، آن هم در شرایط حساس کنونی، آب به آسیاب دشمن ریختن است؟
⬅️ چرا کسی این اقدام قالیباف را «انتخاباتی» و با هدف پرکردن سبد رأی در آینده تحلیل نمیکند؟ آیا حمله به روحانی توسط قالیباف، «گرهای از تنگناهای معیشتی مردم میگشاید»؟
⬅️ این دوگانگی آشکار، راز اصلی دلزدگی جریان انقلابی از این محافل سیاسی است. برای آنها، «اصل» و «گفتمان» محلی از اعراب ندارد؛ آنچه اهمیت دارد، منافع جناحی و حفظ ائتلافهای پشتپرده است.
⬅️ اگر منتقد از حلقه خودیها باشد، نقدش عین حکمت و شجاعت است. اما اگر منتقد، چهرهای مستقل باشد که حاضر به ورود به بازیهای قدرت نیست، فریادش «بنبستسازی» و «همسویی با صهیونیسم» تلقی میشود.
⬅️ این سکوت معنادار نشان میدهد که «اتحاد مقدس» برای این جریان، نه یک اصل اعتقادی، بلکه یک چماق سیاسی برای ساکتکردن صدای اصیل انقلاب بوده و هست.
⬅️ بدنه انقلاب اما این استاندارد دوگانه را بهخوبی درک میکند و میداند چرا در بزنگاههای تاریخی، نمیتوان به تحلیلها و مواضع کسانی اعتماد کرد که «مصلحت» را بر «حقیقت» ترجیح میدهند.
- ۴.۶k
- ۰۶ آبان ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط