کپشن

کپشن*
سلام دوستان
همتون میدونید این چندماه چی به ما گذشت و چقدر داغدار شدیم، و ۴۰ هزارنفر کشته شدن
درحال حاضر هیچی درمورد آینده نمیدونم و هیچ امیدی هم بهش ندارم...
قبل دی زندگی خوبی نداشتم ولی الان داغونم و میدونم خیلی ها مثل من این احساس رو دارن..
از جنگیدن خسته شدم،از تلاش کردن بیزارم چون هرسری که اینکار رو میکنم بیشتر از قبل تنها و ناامید میشم
انتظار همدردی ندارم،
توی دی بعد وصل شدن اینترنت ها رفتم توی اینستاگرام و زیر و روش کردم بلکه یه نفر درمورد کشتار ۴۰ هزارنفر توی ۲ روز حرف بزنه ولی انگار مردم جهان براشون مهم نبود، یا درمورد فلسطین حرف میزدن یا اپستین
درحال حاضر احساس میکنم خیلی بی‌صدا کشته شدیم
بنابراین اگه بعد اینهمه جنگیدن هیچی عوض نشه ترجیح میدم نباشم
شاید بگید ناامیدم ولی واقعا از جنگیدن خستم و انگار توی این کشور جایی برای من وجود نداره و نمیتونم با این شرایط ادامه بدم
ترجیح میدم بمیرم تا با یه‌مشت احمق عرزشی زندگی کنم
توی این کشور سهم من یا گلوله ست یا یه قبر
اگه تا چندماه دیگه چیزی تغییر نکنه ترجیح میدم نباشم
اما اینو بدونید تا آخرین لحظه کنارتونم ‌و مبارزه میکنم اما اگه چیزی بعدش عوض نشه...نمیدونم باید چیکار کنم:)
به امید آزادی