🔔 زنگ تفکر 🔔

🔔 زنگ تفکر 🔔

مادربزرگی تعریف می‌کرد:

نمک، سنگ بود. برنجِ چلو را ساعتی با نمک‌سنگ می‌خواباندیم تا کم‌کم شوری بگیرد...

غذا را چند ساعتی روی شعله‌ی ملایم چراغ خوراک‌پزی می‌نشاندیم تا جا بیفتد...


یخ‌کرده و تکیده کنار علاءالدین و والور می‌نشستیم تا جون‌مون آروم گرم بشه،

عکسِ یادگاریِ توی دوربین را هفته‌ای، ماهی به انتظار می‌نشستیم تا فیلم به آخر برسه و ظاهر شود !

قلک داشتیم؛ …
با سکه‌ها حرف می‌زدیم تا حسابِ اندوخته دست‌مون بیاد،

حلیم را باید «حلیم» می‌بودیم تا جمعه‌ی زمستانی فرا برسه و در کام مون بشینه...

هر روز سر می‌زدیم به پست‌خانه، به جست و جویِ خط و خبری عاشقانه، مگر که برسه...

گوش می‌خوابوندیم به انتظارِ زنگِ تلفنِ محبوب:
شبی، …
نیمه‌شبی، …
بامدادی، …
گاهی، …
بی‌گاهی؛ …

… انتظار ، معنا داشت.

دقایق «سرشار» بود، هر چیز یک صبوری می‌خواست‌، تا پیش بیاد، تازمانش برسه…
تا جا بیفته…
تاقوام بیاد …

غذا، خرید، تفریح، سفر، خاطره، دوستی، رابطه، عشق.


"انتظار" ، مارا قدردان ساخته بود.


حالا فهمیدی چرا این روزها کسی قدردان نیست !؟

اسباب آسایش همه جوره فراهمه اما …

… خبری از آرامش نیست !