چه هوایی چه شکوهی و چه چشمان تری

چه هوایی چه شکوهی و چه چشمان تری
چه نگاهی چه نگاری چه شب پرخطری

هوسی در نفَس ِ ثانیه هایم پیداست
چه فریبی به میان است و دلِ خیره سری

با نگاهی که کمــــر بسته به رسوایی ما
تو برس تا برســــــد غائله تا پــــرده دری

چون درختم که برای تو به زانو افتاد
وَ در اندیشه ی ان نیست جدل با تبری

آنقَدَر محو ِ تو بودم که تو را یادم رفت
که چه گفتی و چه هستی که چنین دل ببری

درشب خسته ی نا باوری ام عشق رسید
کِی دهد حادثه ای قبل وقوعش خبری؟