هنوز باور نمی کنم نبودنت را

هنوز باور نمی کنم نبودنت را؟

حرف های حکیمانه و آرامش بخشت را

هرچند انچه می باید گفته می شد را گفتی؟

به عکس هایت نگاه می کنم
به سخنانت گوش می دهم

اشک امانم نمی دهد
شانه هایم بالا و پایین می رود
درد تمام وجودم را می گیرد
قلبم چنان فشرده می شود که نفسم بند می آید
نمی توانم باور کنم نیستی تا برایمان حرف بزنی و دلهایمان را آرام کنی

انگاه به رهبر جوانم نگاه می کنم
چقدر شبیه تو است
بلند می شوم به میان جمعیت حاضر در میادین شهرها می روم
آرام می شوم و امیدوار به اینده
عکس تو و یاد و نام تو و سخنان تو و رهبر جوانم همه جا هست

مرده ان است که نامش به نکویی نبردند