فن فیک از باجی
گرگ و من(نسخه بازسازی شده)🐺
پارت 1/20
نور فلورسنت آزمایشگاه «GenTech» همیشه روی صورت هیدمی سنگینی میکرد، مخصوصاً وقتی عینکش را روی بینیاش جابهجا میکرد. بوی مواد ضدعفونیکننده و اوراق قرضه شیمیایی مشمئزکننده بود، اما برای او، این خانه بود. خانهای که پدرش، دکتر آکیرا، آن را با وسواس و دقت ساخته بود. اما امروز هوای سنگین آزمایشگاه، بوی ناآشنایی داشت؛ بوی چیزی وحشی، خطرناک… و به طرز عجیبی، جذاب.
صدای قدمهای مصمم، سکوت را شکست. مردی با کت و شلوار تیره و لبخندی که به چشمهایش نمیرسید، روبروی میز هیدمی ایستاد.
_هیدمی سان؟
صدایش آرام بود، اما تهدیدی پنهان در خود داشت.
_پدرتون منتظرن. باید همراه من بیاید.
هیدمی سرش را بلند کرد.
_کجا؟ من کلی کار دارم.
مرد پوزخندی زد.
_جایی که بهتون مربوطه. جایی که باید با پروژهتون ملاقات کنید.
_پروژهم؟
هیدمی گیج شد.
_من روی پروژههای زیادی کار میکنم.
_این یکی فرق داره.
مرد دستش را به سمت در دراز کرد. _شخصیتره. بیاید.
هیدمی، با وجود تردید، احساس غریبی او را وادار به اطاعت کرد. انگار نیرویی نامرئی او را به سمت در میکشید. وقتی از راهروهای پر پیچ و خم گذشتند و به بخشی از مرکز رسیدند که تا به حال ندیده بود، بوی عجیب قویتر شد. بوی فلز داغ، خون خشک شده و… حیوانی.
درهای فلزی با صدای هیس باز شدند. سلول بزرگی بود، اما نه شبیه سلولهای معمولی. زمین پوشیده از فلز بود و دیوارهای داخلی، خطوط خراش عمیقی داشتند. در مرکز سلول، مردی روی زمین نشسته بود. موهای مشکی ژولیده، چشمانی که در تاریکی میدرخشید و بدنی قوی که زیر لباسهای کهنه و پارهاش نمایان بود.
مرد با کت و شلوار گفت.
_باجی، این هیدمی سان، مسئول جدیدته.
باجی سرش را بلند کرد. نگاهش روی صورت هیدمی ثابت ماند. انگار چیزی را بو کشید، چیزی را حس کرد. ابروهایش در هم رفت.
_مسئول؟
صدایش خشن بود، مثل خراشیدن سنگ. _این… چیه؟
هیدمی لرزید. این موجود… اینقدر قوی بود. حتی از پشت میلههای فلزی هم قدرتش حس میشد.
مرد کت و شلواری جلو رفت و دستش را به سمت صورت هیدمی دراز کرد.
_نترس، هیدمی سان. این فقط یه حیوان تحت کنترله. اما…
نگاهش به باجی افتاد.
_… باید یه سری قوانین رو رعایت کنه.
باجی با خشمی ناگهانی از جا بلند شد. زنجیرهایش به صدا درآمدند.
_حق نداره به من دست بزنه.
مرد خندید.
_تو کی باشی که دستور بدی؟ تو فقط یه نمونهای. یه گرگینه. یه لوناریس.
هیدمی نفسش را حبس کرد. لوناریس؟
باجی با چشمانی پر از آتش به مرد نگاه کرد.
_تو…
بعد نگاهش به هیدمی برگشت.
_تو چی هستی؟
هیدمی، با وجود ترس، سعی کرد خودش را جمع و جور کند. عینکش را کمی بالا داد.
_من… امگا .
باجی پوزخندی زد که دندانهای نیشش را نمایان کرد.
_امگا؟
صدایش پر از تمسخر بود.
_دروغ میگی. تو… بوی قوی آلفا میدی.
هیدمی ناخودآگاه عقب رفت. از کجا میدونست؟
مرد کت و شلواری با دیدن این صحنه، دست هیدمی را گرفت.
_وقت رفتنه. عجله داریم.
هیدمی نگاهی به باجی انداخت. در چشمان او، چیزی جز خشم نبود، اما شاید… شاید ذرهای کنجکاوی هم بود.
مرد به باجی گفت.
_یه چیزی رو بدون
و هیدمی را کشانکشان از سلول بیرون برد. _این دختر مسئول توئه. حق نداری بهش آسیب بزنی. فهمیدی؟
وقتی هیدمی از مرکز دور میشد، هنوز طعم ترس در دهانش بود. اما حس کنجکاوی هم قوی بود. لوناریس؟ آلفا؟ چه رازی پشت این آزمایشگاه پنهان شده بود؟
بیرون از مرکز، زیر آسمان شب که ماه کامل مانند قرص نقرهای میدرخشید، مرد کت و شلواری دست از بازوی هیدمی کشید.
_چرا قبول کردی بیای؟
صدایش نرمتر شده بود.
_میدونستی خطرناکه.
هیدمی نفس عمیقی کشید. هوای شب، بوی خاک و کمی هم همان بوی ناشناختهی باجی را داشت.
_من… من مشکلی ندارم.
صدایش لرزید، اما سعی کرد قاطع باشد.
_میتونم از پسش بر بیام. هر چی که باشه.
مرد به او خیره شد. انگار داشت او را ارزیابی میکرد.
_مطمئنی؟
هیدمی سر تکان داد.
_باشه.
مرد لبخندی زد، اما این بار واقعیتر بود.
_پس دنبالم بیا. باید یه چیزی نشونت بدم.
#فن_فیک
#توکیو_ریونجر
#باجی_کیسوکه
پارت 1/20
نور فلورسنت آزمایشگاه «GenTech» همیشه روی صورت هیدمی سنگینی میکرد، مخصوصاً وقتی عینکش را روی بینیاش جابهجا میکرد. بوی مواد ضدعفونیکننده و اوراق قرضه شیمیایی مشمئزکننده بود، اما برای او، این خانه بود. خانهای که پدرش، دکتر آکیرا، آن را با وسواس و دقت ساخته بود. اما امروز هوای سنگین آزمایشگاه، بوی ناآشنایی داشت؛ بوی چیزی وحشی، خطرناک… و به طرز عجیبی، جذاب.
صدای قدمهای مصمم، سکوت را شکست. مردی با کت و شلوار تیره و لبخندی که به چشمهایش نمیرسید، روبروی میز هیدمی ایستاد.
_هیدمی سان؟
صدایش آرام بود، اما تهدیدی پنهان در خود داشت.
_پدرتون منتظرن. باید همراه من بیاید.
هیدمی سرش را بلند کرد.
_کجا؟ من کلی کار دارم.
مرد پوزخندی زد.
_جایی که بهتون مربوطه. جایی که باید با پروژهتون ملاقات کنید.
_پروژهم؟
هیدمی گیج شد.
_من روی پروژههای زیادی کار میکنم.
_این یکی فرق داره.
مرد دستش را به سمت در دراز کرد. _شخصیتره. بیاید.
هیدمی، با وجود تردید، احساس غریبی او را وادار به اطاعت کرد. انگار نیرویی نامرئی او را به سمت در میکشید. وقتی از راهروهای پر پیچ و خم گذشتند و به بخشی از مرکز رسیدند که تا به حال ندیده بود، بوی عجیب قویتر شد. بوی فلز داغ، خون خشک شده و… حیوانی.
درهای فلزی با صدای هیس باز شدند. سلول بزرگی بود، اما نه شبیه سلولهای معمولی. زمین پوشیده از فلز بود و دیوارهای داخلی، خطوط خراش عمیقی داشتند. در مرکز سلول، مردی روی زمین نشسته بود. موهای مشکی ژولیده، چشمانی که در تاریکی میدرخشید و بدنی قوی که زیر لباسهای کهنه و پارهاش نمایان بود.
مرد با کت و شلوار گفت.
_باجی، این هیدمی سان، مسئول جدیدته.
باجی سرش را بلند کرد. نگاهش روی صورت هیدمی ثابت ماند. انگار چیزی را بو کشید، چیزی را حس کرد. ابروهایش در هم رفت.
_مسئول؟
صدایش خشن بود، مثل خراشیدن سنگ. _این… چیه؟
هیدمی لرزید. این موجود… اینقدر قوی بود. حتی از پشت میلههای فلزی هم قدرتش حس میشد.
مرد کت و شلواری جلو رفت و دستش را به سمت صورت هیدمی دراز کرد.
_نترس، هیدمی سان. این فقط یه حیوان تحت کنترله. اما…
نگاهش به باجی افتاد.
_… باید یه سری قوانین رو رعایت کنه.
باجی با خشمی ناگهانی از جا بلند شد. زنجیرهایش به صدا درآمدند.
_حق نداره به من دست بزنه.
مرد خندید.
_تو کی باشی که دستور بدی؟ تو فقط یه نمونهای. یه گرگینه. یه لوناریس.
هیدمی نفسش را حبس کرد. لوناریس؟
باجی با چشمانی پر از آتش به مرد نگاه کرد.
_تو…
بعد نگاهش به هیدمی برگشت.
_تو چی هستی؟
هیدمی، با وجود ترس، سعی کرد خودش را جمع و جور کند. عینکش را کمی بالا داد.
_من… امگا .
باجی پوزخندی زد که دندانهای نیشش را نمایان کرد.
_امگا؟
صدایش پر از تمسخر بود.
_دروغ میگی. تو… بوی قوی آلفا میدی.
هیدمی ناخودآگاه عقب رفت. از کجا میدونست؟
مرد کت و شلواری با دیدن این صحنه، دست هیدمی را گرفت.
_وقت رفتنه. عجله داریم.
هیدمی نگاهی به باجی انداخت. در چشمان او، چیزی جز خشم نبود، اما شاید… شاید ذرهای کنجکاوی هم بود.
مرد به باجی گفت.
_یه چیزی رو بدون
و هیدمی را کشانکشان از سلول بیرون برد. _این دختر مسئول توئه. حق نداری بهش آسیب بزنی. فهمیدی؟
وقتی هیدمی از مرکز دور میشد، هنوز طعم ترس در دهانش بود. اما حس کنجکاوی هم قوی بود. لوناریس؟ آلفا؟ چه رازی پشت این آزمایشگاه پنهان شده بود؟
بیرون از مرکز، زیر آسمان شب که ماه کامل مانند قرص نقرهای میدرخشید، مرد کت و شلواری دست از بازوی هیدمی کشید.
_چرا قبول کردی بیای؟
صدایش نرمتر شده بود.
_میدونستی خطرناکه.
هیدمی نفس عمیقی کشید. هوای شب، بوی خاک و کمی هم همان بوی ناشناختهی باجی را داشت.
_من… من مشکلی ندارم.
صدایش لرزید، اما سعی کرد قاطع باشد.
_میتونم از پسش بر بیام. هر چی که باشه.
مرد به او خیره شد. انگار داشت او را ارزیابی میکرد.
_مطمئنی؟
هیدمی سر تکان داد.
_باشه.
مرد لبخندی زد، اما این بار واقعیتر بود.
_پس دنبالم بیا. باید یه چیزی نشونت بدم.
#فن_فیک
#توکیو_ریونجر
#باجی_کیسوکه
- ۲.۳k
- ۳۰ خرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط