هر روز

هر روز
در ایستڪَاه‌ها
در متروها و تاڪسی ها
روی صندلی‌هایی می‌نشینیم
ڪه نمی‌دانیم قبل از ما
آدم‌های خوشبختی را در خود
جای داده‌اند یا نه...
اما من؛
روی هر صندلی ڪه می‌نشینم
از فکر کردن به تو
آنقدر خوشبختم و آنقدر لبریزم
که میدانم
هر ڪه بعد از من روی آن بنشیند
ذره‌ای از احساس من
و عطر تو را با خودش یادڪَاری خواهد برد...
پس عشق من!
تعجب نکن اڪَر یک روز فهمیدی
تمام آدم‌ها "دوستت دارند"...!