ﻧﻪ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺩﺍ...

ﻧﻪ ﺑﻴﺪﺍﺭﻱ ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺩﺍ...

ﮔﺎﻫﻲ...

ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ...

ﮐﻮﻟﻪ ﺑﺎﺭﺕ ﺭﺍ ﺯﻣﻴﻦ ﺑﮕﺬﺍﺭﻱ...

ﻭ ﺳﺒﮏ ﺑﺎﺭ ﺗﺮ...

ﺳﺒﮏ ﺑﺎﻝ ﺗﺮ...

ﭘﺮﻭﺍﺯ ﮐﻨﻲ...

ﻣﻲ ﺩﺍﻧﻲ...

"ﺗﻮ" ﺑﺮﺍﻱ ﺩﻭﺵ ﻣﻦ...

ﺯﻳﺎﺩﻱ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺑﻮﺩﻱ...

ﮔﺬﺍﺷﺘﻤﺖ ﺳﺮ ﺭﺍﻩ...

ﺗﺎ ﺩﻭﺵ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺭﺍ ﺯﺧﻤﻲ ﮐﻨﻲ...

ﺳﻬﻢ ﻣﻦ،

ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺍﺳﺖ...

ﻣﻦ ﻧﻤﻲ ﺗﻮﺍﻧﻢ...

ﻳﻌﻨﻲ ﻧﻤﻲ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻢ...

ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ...

ﺯﻣﻴﻦ ﮔﻴﺮ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻢ...

ﺗﻮﻳﻲ ﮐﻪ،ﺍﺯ ﺟﺴﻤﻲ ﺑﻲ ﺟﺎﻥ ﻫﻢ...

ﺑﺮﺍﻱ ﻣﻦ ﮐﻤﺘﺮ ﺟﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻲ...

ﺍﮔﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﻮﺩ...

ﻣﻦ ﺩﻝ ﺣﺮﺍﺝ ﮐﻨﻢ،

ﺗﻮ ﻫﻴﭻ ﺧﺮﺝ ﻧﮑﻨﻲ...

ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﻮﺩﺍ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﻮﺩ...

ﻣﻲ ﺩﺍﻧﻲ...

ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ، ﻭﻗﺘﻲ ﺣﮑﻢ،"ﺩﻝ" ﺑﺎﺷﺪ...

ﺑﺎ ﻫﻴﭻ ﻧﻤﻲ ﺗﻮﺍﻥ ﺑﺮﻳﺪﺵ...

ﭘﺲ ﺑﺎﺧﺘﻢ...

ﺍﻣﺎ...

ﺑﺎﺧﺘﻦ ﺳﻬﻢ ﻣﻦ ﻧﻴﺴﺖ...

ﻣﻨﻲ ﮐﻪ ﺍﺯ،

ﺗﻤﺎﻡ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﻫﺎﻱ ﺟﻬﺎﻥ "ﺩﻝ" ﺑﺮﺩﻡ...

ﺑﺮﻭ ﻭ ﺧﻴﺎﻟﺖ ﺭﺍﺣﺖ...

ﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺗﻮ،

ﺣﺘﻲ ﺍﺷﮏ ﻫﻢ ﻧﻤﻲ ﺭﻳﺰﻡ...

ﮐﺎﺳﻪ ﻱ ﺁﺏ ﮐﻪ ﺟﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ...

ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻤﻲ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺑﺮﮔﺮﺩﻱ...

ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﻴﺮ ﻭ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻼ‌ﻣﺖ...


ﺧﺪﺍﻧﮕﻬﺪﺍﺭﺕ...