دنیا چندهجای کشیده است

دنیا چندهجای کشیده است
وقتی حواست را
ردلبخندهای کودکی
پرت میکند

بخوان
اهنگین تر
و
گاهی به کلمات
صمیمی تری فکرکن

می ترسم
میان واژه ها
افریده شودعشق
وقتی بهارامیشود
قدم بزنی
در خیابان هایی
سرشارازشکوفه های سیب
نزدیکترازانکه
باشی

میترسم که اخر
زیباییت رامیان این سطرها پنهان کنم
تاعشق
کودکی هفت ساله نشود
وارزوهایش را
شبیه بادبادک خیالی به اسمان بفرستد

بگذاراتفاق دیگری بیفتد

پیش ازانکه
چشمانت را ببندی
تا
ردانگشت های شاعری
درصفحه ی حوادث
گم شود