@sipyaro

در سنی که باید بر لبِ زندگی می‌نشستیم و طعمِ گرمِ اتفاق را می‌چشیدیم، دهان‌مان از تلخیِ ماندگی پر شد و زبان، مثل پارچه‌ای پوسیده در شست‌وشوی مکررِ پشیمانی، نازک و پاره شد؛ تا دیگر هیچ اسمی را درست نتوانیم صدا بزنیم.