دلنوشته ای از فرزانهگاهی وقت ها فکر میکنیم همه چیز خوب

دلنوشته ای از فرزانه:گاهی وقت ها فکر می,کنیم همه چیز خوب پیش می رود غافل از این که ما لحظه ای ارژی منفی وارد کائنات، کردیم وزندگی روی روال عادی,پیش,نمی رود در گوشه کوچکی از این دنیا قلب انسانی را شکستیم و بی توجه از کنارش گذشتیم ما باید قبول کنیم ,باید خطاهایمان را قبول کنیم کوچک یا بزرگ فرقی,نمی کند مهم این است که ما آن قدر جرئت داشتیم تا اشنباهمان را قبول کنیم انسان جایز الخطا است اما میتواند جبران کند ولی,توجیه خطا حتی از آن خطا هم بدتر است بیایید,به خودمان جرئت قبول کردن اشتباهاتمان را بدهیم.
ما حتی بعضی موقع ها فریب خود را می خوریم ,
فریب سخن گفتن خود را, حرف های خوب میزنیم ولی به آن عمل نمیکنیم و فکر می کنیم که بهترین هستیم, امروز دیگر انسان ها به دل نمی اندیشند
تمام فکر و ذکرشان حرف و حدیث شده, و هیچ کس فکر نمیکند یکی می تواند با سادگی اش با سکوتش با صداقتش, تصویر خدا را در قلب ها نمایان کند و دیگر کسی حتی معصومیت و صداقت و آرامش چشمان انسانی را نمی بیند دیگر کسی خدا را در چشمان آدم ها جستجو نمیکند
دیگر...
ای آدم ها کمی به خودمان بیاییم کمی انسان باشیم خوردن و خوابیدن انسانیت نیست
براستی ما دنبال چه می گردیم؟؟
بیاییم چشم ها را بیاموزیم
و همه را با عشقی که خدا در وجودمان قرار داده دوست بداریم
بیاییم آیینه عشق خدا در زمین باشیم
وبه قلب مشتاق باشیم نه به کلام
وبیاییم تصویر نور را در دریای,حقیقت دلمان به رنگ احساسمان بکشیم
خدا همین جا است در پس احساسمان انگشت اشتیاقمان را که بالا ببریم لمسش می کنیم به همین لطافت و شیرینی!
دلنوشته ای از فرزانه.........95/4/17