حضرت خضر(ع) در پایان سفر، در بیان رمز و راز کارش، کشتی را

حضرت خضر(ع) در پایان سفر، در بیان رمز و راز کارش، کشتی را برای فقرا و مساکین دانست که ‌‌به وسیله آن از مواهب دریا بهره مند می شدند. بنابر این، می‌گوید: به کشتی آسیب رساندم تا به دست پادشاه غاصب نیفتد. در تأویل این واقعه، گفتنی است مراد از کشتی، وجود هدایتگر خود حضرت خضر(ع) می باشد که در دریای عشق و محبت حرکت می کند و وسیله رزق و روزی معنویِ فقرای الی‌ الله، یعنی سالکان الهی است تا آنها را سوار بر کشتی وجود خویش نماید و به سوی مقصد که همانا جمال جمیل رحیمی است، سیر دهد.
و این گونه، حضرت خضر(ع) نخستین آموزش درس طریقتیِ علم لدنّی را با شکستن کشتی وجودش به حضرت موسی(ع) ارائه نمود و به او این توجه را داد که هادی نجات‌بخش راه معنا می‌باید در ابتدا خودش را بشکند و از غرور و تکبر دور سازد و در برابر فقرای الی الله خاضع و فروتن باشد تا در طی مسیر، استکبار درونی‌اش، وجود معنوی او را تصرّف نکند و این‌چنین، به واسطه فنای از خود، به بقای وجه جمیل پروردگارش نایل شود.

لطایف قرآنی
اثر عارف صاحبدل
یعقوب قمری شریف‌آبادی