آدمهای عجیبی هستیم

آدم‌های عجیبی هستیم!
شعارهای قشنگی می‌دهیم،
همه‌مان گلایه‌مندیم از صورتک‌هایی که این روزها آدم‌ها بر چهره دارند،
همه آرزو می‌کنیم کاش کسی باشد که:
دروغ نگوید؛
نقش بازی نکند و خودش باشد؛
همه از روزگار و آدم‌هایش شاکی هستیم و اصلا حواسمان نیست ما خودمان آدم‌های همین روزگاریم،
وحرفهایمان همه شعار است...
که اگر روزی،حتی روزگار هم مهربان شود و یکی از آن آدم‌های نابش را سر راهمان بگذارد، از همان‌هایی که:
نقاب ندارد،
دروغ نمی‌گوید،
نقش بازی نمی‌کند،
از همان‌هایی که خوده خودش است؛
ما بودنش را تاب نمی‌آوریم..!
ما عادت کرده ایم به آدم‌هایی از جنس خودمان...