»تقدیم به کسایی ک جای ی نفرکنارشون خیلی خالیه«

»تقدیم به کسایی ک جای ی نفرکنارشون خیلی خالیه«
روی بال قاصدکها نامه ای رومینویسم*بادل تنهاو خسته،با دوتا چشمای خیسم*مینویسم که تن من،بعد رفتنت تکیده*هر چی اشک بوده توچشمام،روی عکس تو چکیده*نازنین عزیز خوبم اونجاحالتون که بد نیست؟*غصه با اون همه سایه خونتون روکه بلد نیست؟*ولی ازوقتی که رفتی حال من خیلی خرابه*قصه ی ندیدن تو قصه ی تشنه و آبه*من بلور اشک خیسم که تنم روگونه هامه*اسم توگوشه ی لبهام،مرهم زخم صدامه*گفته بودی که میمونم تاکه از سفربیایی*اومدم امانبودی مهربون من کجایی؟*عزیزم توآسمون هاآدماش چه جوری هستن؟*راسته که بی غم و غصه روستاره ها نشستن؟*نازنین عزیز خوبم،دل من واست هلاکه*کاش ببینمت دوباره،حیف که خونه ت زیرخاکه*درجواب نامه بنویس که یه شب میای به خوابم*یاکه تا روز قیامت واسه دیدنت بخوابم*روزگارتون چه جوره اونجاهم دلواپسی هست؟*واسه پاک کردن اشکات توی آسمون کسی هست؟*اگه نیست که من بمیرم تب دستاتوبگیرم*همدم خستگی هات شم بگم از زندگی سیرم*یه سبد بغض غریبی گوشه ی نامه گذاشتم*هدیه ی منم همینه چیزی جزگریه نداشتم*میشینم شایدیه روزی برسه جواب نامه ت*واسه من فرقی نداره حالاباشه یاقیامت.