در پی کوی دلت زارو پریشان شده ام

در پی کوی دلت زارو پریشان شده ام

دروصال روی تو همچوبیابان شده ام

شده ام قمری پرسوخته بربام دلم

چون ز روی تو و آن بوی تنت جان شده ام

دروصال رخت ای ناز نگارم .صنما!

دربدر برسر این کوی و سر آن شده ام

نازنینم !

نازنینم نگهی بوسه دلی طبع دلی !

آخرین گمشدهٔ دشت و بیابان شده ام

تاکه از روی رخت کام نگیرم نروم

من که از دوری تو شاعر فانی شده ام

تو ز هر شاخه گل ناب تری جان دلم

منکه از دست تبر راهی زندان شده ام