ﺑِﺴْﻢِ ﺍﻟﻠّﻪِ ﺍﻟْﺮَّﺣْﻤﻦِ ﺍﻟْﺮَّﺣﻴﻢ
ﻟﻄﻒ ﺍﻟﻬﯽ
ﺣﮑﺎﯾﺘﯽ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﻣﺴﯿﺢ (ﻉ) ﻧﻘﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺷﻨﯿﺪﻧﯽ ﺍﺳﺖ. ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻨﺪ ﺍﻭ ﺍﯾﻦ ﺣﮑﺎﯾﺖ ﺭﺍ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ ﻫﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﯿﺎﻥ ﻣﯿﮑﺮﺩ. ﺣﮑﺎﯾﺖ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ :

ﻣﺮﺩﯼ ﺑﻮﺩ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﻣﺘﻤﮑﻦ ﻭ ﭘﻮﻟﺪﺍﺭ. ﺭﻭﺯﯼ ﺑﻪ ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻧﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﺎﺭ ﺩﺭ ﺑﺎﻏﺶ ﻧﯿﺎﺯ ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ ، ﭘﯿﺸﮑﺎﺭﺵ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﯿﺪﺍﻥ ﺷﻬﺮ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﺗﺎ ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻧﯽ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﺎﺭ ﺍﺟﯿﺮ ﮐﻨﺪ. ﭘﯿﺸﮑﺎﺭ ﺭﻓﺖ ﻭ ﻫﻤﻪ ﯼ ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﯿﺪﺍﻥ ﺷﻬﺮ ﺭﺍ ﺍﺟﯿﺮ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺁﻥ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﻍ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺷﺪﻧﺪ. ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﺩﺭ ﻣﯿﺪﺍﻥ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ ، ﺍﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺍ ﺷﻨﯿﺪﻧﺪ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﯿﺰ ﺁﻣﺪﻧﺪ. ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﻭ ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﺑﻌﺪ ﻧﯿﺰ ﺗﻌﺪﺍﺩﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﺟﻤﻊ ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪﻧﺪ. ﮔﺮ ﭼﻪ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ ﺗﺎﺯﻩ ، ﻏﺮﻭﺏ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺭﺳﯿﺪﻧﺪ ، ﺍﻣﺎ ﻣﺮﺩ ﺛﺮﻭﺗﻤﻨﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﺍﺳﺘﺨﺪﺍﻡ ﮐﺮﺩ.
ﺷﺒﺎﻧﮕﺎﻩ ، ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﻓﺮﻭ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ ، ﺍﻭ ﻫﻤﻪ ﯼ ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﮔﺮﺩﺁﻭﺭﺩ ﻭ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﯼ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺳﺘﻤﺰﺩﯼ ﯾﮑﺴﺎﻥ ﺩﺍﺩ. ﺑﺪﯾﻬﯽ ﺍﺳﺖ ﺁﻧﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺻﺒﺢ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺑﻮﺩﻧﺪ ، ﺁﺯﺭﺩﻩ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ : (( ﺍﯾﻦ ﺑﯽ ﺍﻧﺼﺎﻓﯽ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺪ ، ﺁﻗﺎ ؟ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺻﺒﺢ ﮐﺎﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﯾﻢ ﻭ ﺍﯾﻨﺎﻥ ﻏﺮﻭﺏ ﺭﺳﯿﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﯿﺶ ﺍﺯ ﺩﻭ ﺳﺎﻋﺖ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﺑﻌﻀﯽ ﻫﺎ ﻫﻢ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﺩﻗﯿﻘﻪ ﭘﯿﺶ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻣﻠﺤﻖ ﺷﺪﻧﺪ. ﺁﻥ ﻫﺎ ﮐﻪ ﺍﺻﻼ‌ً ﮐﺎﺭﯼ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ)). ﻣﺮﺩ ﺛﺮﻭﺗﻤﻨﺪ ﺧﻨﺪﯾﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ : (( ﺑﻪ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﮐﺎﺭﯼ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﺪ. ﺁﯾﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺷﻤﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻡ ﮐﻢ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ؟)) ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ ﯾﮏ ﺻﺪﺍ ﮔﻔﺘﻨﺪ : (( ﻧﻪ ، ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﻪ ﻣﺎ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ ﺍﯾﺪ ، ﺑﯿﺶ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻤﺰﺩ ﻣﻌﻤﻮﻟﯽ ﻣﺎ ﻧﯿﺰ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﯾﻦ ، ﺍﻧﺼﺎﻑ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﯾﻨﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺩﯾﺮ ﺭﺳﯿﺪﻧﺪ ﻭ ﮐﺎﺭﯼ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ ، ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺳﺘﻤﺰﺩﯼ ﺭﺍ ﺑﮕﯿﺮﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﯾﻢ.( ﻣﺮﺩ ﺩﺍﺭﺍ ﮔﻔﺖ : (( ﻣﻦ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻡ ﺯﯾﺮﺍ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺩﺍﺭﻡ. ﻣﻦ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﺪ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﯾﻦ ﻧﯿﺰ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻡ ، ﭼﯿﺰﯼ ﺍﺯ ﺩﺍﺭﺍﺋﯽ ﻣﻦ ﮐﻢ ﻧﻤﯿﺸﻮﺩ. ﻣﻦ ﺍﺯ ﺍﺳﺘﻐﻨﺎﯼ ﺧﻮﯾﺶ ﻣﯽ ﺑﺨﺸﻢ. ﺷﻤﺎ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺍﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻧﺒﺎﺷﯿﺪ. ﺷﻤﺎ ﺑﯿﺶ ﺍﺯ ﺗﻮﻗﻊ ﺗﺎﻥ ﻣﺰﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﯾﺪ ﭘﺲ ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ ﻧﮑﻨﯿﺪ. ﻣﻦ ﺩﺭ ﺍﺯﺍﯼ ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺳﺘﻤﺰﺩ ﻣﯽ ﺩﻫﻢ ، ﺑﻠﮑﻪ ﻣﯽ ﺩﻫﻢ ﭼﻮﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﺩﺍﺩﻥ ﻭ ﺑﺨﺸﯿﺪﻥ ، ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺩﺍﺭﻡ. ﻣﻦ ﺍﺯ ﺳﺮ ﺑﯽ ﻧﯿﺎﺯﯼ ﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺑﺨﺸﻢ.))
ﻣﺴﯿﺢ ﮔﻔﺖ : (( ﺑﻌﻀﯽ ﻫﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﺳﯿﺪﻥ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﺳﺨﺖ ﻣﯽ ﮐﻮﺷﻨﺪ. ﺑﻌﻀﯽ ﻫﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﺩﻡ
ﻏﺮﻭﺏ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﻣﯽ ﺭﺳﻨﺪ. ﺑﻌﻀﯽ ﻫﺎ ﻫﻢ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﺎﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ، ﭘﯿﺪﺍﯾﺸﺎﻥ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ. ﺍﻣﺎ ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﯾﮑﺴﺎﻥ ﺯﯾﺮ ﭼﺘﺮ ﻟﻄﻒ ﻭ ﻣﺮﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﯽ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﻧﺪ.))
ﺷﻤﺎ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﯿﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺘﺤﻘﺎﻕ ﺑﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﻧﻤﯽ ﻧﮕﺮﺩ ، ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺍ ﺭﺍﺋﯽ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﺍ ﻣﯽ ﻧﮕﺮﺩ. ﺍﻭ ﺑﻪ ﻏﻨﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ، ﻧﻪ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﻣﺎ. ﺍﺯ ﻏﻨﺎﯼ ﺫﺍﺕ ﺍﻟﻬﯽ ، ﺟﺰ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻤﯽ ﺷﮑﻔﺪ. ﺑﺎﯾﺪ ﻫﻢ ﺍﯾﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻬﺸﺖ ، ﻇﻬﻮﺭ ﺑﯽ ﻧﯿﺎﺯﯼ ﻭ ﻏﻨﺎﯼ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺩﻭﺯﺥ ﺭﺍ ﻫﻤﯿﻦ ﺗﻨﮓ ﻧﻈﺮﻫﺎ ﺑﺮﭘﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ. ﺯﯾﺮﺍ ﺍﯾﻨﺎﻥ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺑﺨﯿﻞ ﻭ ﺣﺴﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﻤﯿﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺟﺰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺸﻤﻮﻝ ﻟﻄﻒ ﺍﻟﻬﯽ ﺑﺒﯿﻨﻨﺪ