قصہ ے‌ کھنہ دروغ‌ بود ، من‌ُ ما بچہ‌گے‌ کردیم‌

قصہ ے‌ کھنہ دروغ‌ بود ، من‌ُ ما بچہ‌گے‌ کردیم‌

کہ‌ بہ‌ جاے‌ قصہ‌ خوندن‌ قصہ‌ رُ زندگے‌ کردیم
‌
درِ آرزو رُ بستیم‌ ، دلمون‌ بہ‌ قصہ‌ خوش‌ بود

رُستم‌ِ کتاب‌ِ کھنہ‌ تہ‌ِ قصہ‌ بچہ ‌کش‌ بود

حالا تو قحطے‌ِ رؤیا اجاق‌ِ ترانہ‌ سردھ
‌
کسے‌ رو بخارِ شیشہ‌ دل‌ُ نقّاشے‌ نکردھ
‌
سَرُ تہ زدن‌ بہ‌ دیوار ، برگ‌ِ آگهے ترحیم‌

یہ نفر نوشتہ‌ جمعہ رو ھمہ روزاے تقویم‌

قصہ ‌گو کتابو وا کن‌ ! اسم‌ِ آخرُ صدا کن‌ !

سایہ ے بلندِ خواب‌ُ از ترانہ ھا جدا کن‌ !

از سرِ سطرِ ستارھ‌ ، بنویس‌ تا راھ ‌ِ چارھ !

بنویس‌ کہ‌ دل‌ براے حرف‌ِ تازھ‌ بے‌قرارھ‌ !

آسمون‌ِ قصہ ‌مون‌ُ بنویس‌ با رنگ‌ِ آبے‌ !

عشق‌ُ با رنگ‌ِ ترانہ ! شب‌ُ با رنگ‌ِ خرابے‌ !

فصل‌ِ آخرِ کتاب‌ُ پُر کن‌ از عطرِ علاقہ ‌ !

تا دیگہ‌ براے ریشہ‌ ، تیشہ دَس‌ نگیرھ‌ ساقہ‌ !

ما روے سایہ ھامون‌ خط‌ُ نشون‌ کشیدیم‌

با صدتا کفش‌ِ سُربے تا تہ‌ِ شب‌ دویدیم‌

از قُرُق‌ِ سکوت‌ِ ثانیہ ھا گذشتیم‌

آخرِ قصہ اما ، بہ ‌ ابتدا رسیدیم‌

چرخ‌ُ فلک‌ مےخواستیم‌ ، فَلَک‌ نصیبمون‌ شد

سادھ ےسادھ‌ بودیم‌ ، کلَک‌ نصیبمون‌ شد

دنبال‌ِ یہ‌ حقیقت‌ تو آینہ ‌ھا مےگشتیم‌

اما تو قاب‌ِ گریہ ، تَرَک‌ نصیبمون‌ شد


#یغما_گلرویی