چه خوش افسانه می گویی به افسون های خاموشی

چه خوش افسانه می گویی به افسون های خاموشی
مرا از یاد خود بستان بدین خواب فراموشی

ز موج چشم مستت چون دل سرگشته برگیرم
که من خود غرقه خواهم شد درین دریای مدهوشی

می از جام مودت نوش و در کار محبت کوش
به مستی ، بی خمارست این می نوشین اگر نوشی

سخن ها داشتم دور از فریب چشم غمازت
چو زلفت گر مرا بودی مجال حرف در گوشی

نمی سنجد و می رنجند ازین زیبا سخن سایه
بیا تا گم کنم خود را به خلوت های خاموشی
دیدگاه ها (۷)

چه خوش افسانه می‌گویی به افسون‌های خاموشیمرا از یاد خود بستا...

#چه خوش افسانه می‌گویی به افسون‌های خاموشیمرا از یاد خود بست...

چه خوش افسانه می گویی به افسون های خاموشیمرا از یاد خود بستا...

یک شعر از هوشنگ ابتهاج - چه خوش افسانه می گویی به افسون های ...

چه خوش افسانه می گویی به افسون های خاموشیمرا از یاد خود بستا...

ز موج چشم مستت چون دل سرگشته برگیرمکه من خود غرقه خواهم شد د...

به یغما برده قلبت را ، تب تند فراموشیبرای بردن از یادم ، چه ...

چرا از مرگ می ترسید ؟چرا زین خواب جان آرام شیرین روی گردانید...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط