جان عالم فدای قبری که

جان عالم فدای قبری که
غیر خورشید سایبانش نیست

نه ضریحی نه سقف آینه ای
بر سرش غیر آسمانش نیست

دل من باز روضه میخواند
روضه ی غربت شقایق را

روضه ی حرمت و شکستن آن
روضه ی گریه های صادق را

روضه ای را که باز میخواهند
پر پروانه را بسوزانند

اصلاً انگار عادت اینهاست
نیمه شب خانه را بسوزانند....