شکسته زورق قلبم کنارِ رودِ تنهایی

شکسته زورق قلبم کنارِ رودِ تنهایی
نشسته روی مژگانم غبارِ دودِ تنهایی

غروبی خسته می خواند مرا تا متنِ دلتنگی
که پیچم در گریبانِ شب موعودِ تنهایی

تلاشِ پوچِ موجِ بی قراری ،خسته می ماند
نگاهم بر نمی تابد،غمِ بدرودِ تنهایی

رسوبِ صد صدا پیداست در زخمِ گلوی شب
وَ من آغشته با این بغضِ خون آلودِ تنهایی

غریوِ رودهای مرده را مانَد، سکوتِ عشق
وَ دل، بسته در این خلوتگهِ مسدودِ تنهایی

بیا تا رازِ خیسِ دست هایم را بخوانی تو
که چون آویختم دل را به تار و پودِ تنهایی؟

بیا در جویبارِ زردِ پاییزانِ بی معشوق
شکوهِ عشق را بنگر،تو در معبودِ تنهایی