یک روز سخت در تکاپوی دردهای خود

یک روز سخت در تکاپوی دردهای خود
درگیر نگاهای مردمی که اخم تورا غرور تلقی میکنند
وبی خبرترینن از حال غریب این روزهایت....
جایی که میان درد سکوت کنی
جای گریه بطری آب راسر بِکشی
جایی که میان بودن ونبودن
هیچ‌راانتخاب نکنی وخنثی باشی...
جایی که میانه فریادها ساکت باشی...
میانه عربدها سرد وتلخ نگاه کنیو گذرکنی....
دلتنگ‌ هیچی نباشی
زندگیتم زندگی نباشه
مرگ تدریجی باشه....
کاش تغییری باشه میونه این همه درد....