مگوند پسرها مادر هستند اما با همه ان حرف ه

مى‌گويند: "پسرها، مادرى هستند"!... اما با همه ى اين حرف ها، مى شوند عصاى پيرى پدر!... يار و همراه هميشگى او و مردِ كوچكِ خانه!... هرچه بزرگ مى شوند، مادر و پدر، قربانْ صدقه اش مى روند و ذكر لبان شان مى شود: "قربان قد و بالايت"!... جان به قربان پدرى كه گفت: "على جان! اندكى پيش چشمانم راه برو"!...
خدايا! اين هَستىِ حسين است كه به ميدان مى رود!...
اين شبيه ترينِ مردم خَلقأ و خُلقأ به رسول الله است!...
اين جوانِ بنى هاشمى، تمام آرزوى حسين است!...
چكند حسين، با اين همه داغ و درد؟!...
الهى!... به همان لحظه ى سيدالشهداء كه با ديدنِ بدنِ على اكبر، ناله ى "كمرم شكست"!... سَر داد؛


عَجِّل لِوَليِّكَ الْفَرَج!...