.

.
ﻳﺎ ﺑﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪﯼ ﻣﻴﺎﻥ ﺟﻤﻊ ﻣﺴﺮﻭﺭﻡ مكن
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺷﻢ ﺑﮕﻴﺮ و ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺕ ﺩﻭﺭﻡ مكن !

من به دست آوردنت را گرچه می خواهم ولی
از دويدن خسته ام كن صيد! مغرورم مكن !

ﭘﻨﺞ ﺩﻳﻮﺍﻥ ﮔﺮﻳﻪ ﮐﺮﺩﻡ، ﺭﻭﺿﻪ ﮔﻔﺘﻢ ﺟﺎﯼ ﺷﻌﺮ
ﺑﻴﻦ ﺟﻤﻊ ﺷﺎﻋﺮﺍﻥ ﺍﻧﻘﺪﺭ ﻣﻨﻔﻮﺭﻡ مكن

ﺁﻥ ﺷﺒﯽ ﮐﻪ ﻋﻄﺮ ﺗﻮ، ﺑﻨﺪ ﺍﺯ ﮐﻔﻦ ﻭﺍ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ
ﻣﺮﺣﻤﺖ ﮐﻦ ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﮔﻮﺭﻡ مكن …

ﺧﻮﺵ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﺭﻭﺯﻩ ﺍﻡ ﺑﺎﻃﻞ ﺷﻮﺩ ﺑﺎ ﻏﺼﻪ ﺍﺕ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺗﺎ ﺍﻓﻄﺎﺭ، ﻣﺠﺒﻮﺭﻡ مكن …