نسرین..

نسرین..
بوی عطر نفست رایحه جان من شده..
دراغاز چرخش چندامین سال نبودنت...
این بو جاریست چه باشی چه نباشی..
همیشه همین جاست جایگاهت❤ ️
چقدر با ارزش بودی و همیشه هستی..
هرگز تورا فراموش نخواهم کرد..
دغدغه هایت...
در آن لحظات برگ ریزان، تغییر حالمان بود و این برایم دنیایی ارزش بود و دعای یامقلب القلوب چه زیبا و تند مستجاب می شد..
حال در نبودنت یاسهای سفید سرما زده را از پشت دیوار شیشه ای به تماشا نشسته ام...
چرا که هیچکس ازمن انتظار چنین نامه های عاشقانه ای را نداشت...
منی که بیشتر شبیه خار بودم از برای گل...
من...
انتظار لحظه ای را می کشم که تو از در درآیی و زمستان و سرمایش را به بهاری دل انگیز و دلپذیر تبدیل کنی..
برگرد و با گرمایت همچو مرهمی زخمهایم را دوا کن و مرا از نفسهایت گرم نما..
بی تو هیچم در مخزن کتابها...
عکس چسبیده بر دیوارها
تنها کنار گل های رز...
خسته از رویاها...
بسیار هذیان ها....
پنج شنبه ها و شاد باش ها...
دلخوش به یادگارها..
a.g