بسم الله الملک القدوس

بسم الله الملک القدوس
.
«بعد از شهادت أميرالمؤمنين (عليه السلام)، امام حسن مجتبى(عليه السلام) خطبه‏ اى ايراد فرمودند و پس از حمد و ثناى حضرت بارى تعالى، چنين به سخن پرداختند:
به تحقيق كه در اين شب گذشته، روح مردى به سراى جاودانى شتافت كه هيچ يك از پيشينيان به كردار و عمل او نرسيده‏ اند و در ميدان مسابقه تقوى و عمل صالح از برابرى و پيشى گيرى بر او عاجز و فرو مانده‏ اند و نيز هيچ يك از پسينيان در اين مضمار سبق به او نخواهند رسيد.
.
مردى بود كه رسول الله (صلّى الله عليه و آله و سلّم) رايت جنگ را به او مي‌داد و در ميدان كارزار با دشمنان خدا مى ‏جنگيد در حالي كه جبرائيل از طرف راستش و ميكائيل از جانب چپش او را مدد مى ‏نمودند و هيچ گاه پشت به جنگ نمى‏ نمود و از نبرد باز نمى ‏گشت مگر وقتي كه خداوند به دست او فتح می كرد و براى مردم روى زمين به عنوان ارثيه چيزى نگذاشت نه سفيدى و نه زردى مگر هفتصد درهم كه از عطايا و بخشش‏هاى او زياد آمده بود و مي خواست با آن براى اهل خود خادمى بخرد.
.
سپس فرمود: اى مردم! هر كه مرا مى ‏شناسد كه مى ‏شناسد
و كسى كه مرا نمى‏ شناسد پس من حسن ابن على هستم
و من فرزند پيغمبر خدايم
و من فرزند وصى رسول الله‏ ام
و من فرزند بشارت دهنده به بهشت هستم
و من فرزند ترساننده از عذاب خدا هستم
و من فرزند دعوت كننده مردم به سوى خدا به اذن او هستم
و من فرزند چراغ تابناك و مشعل فروزان هدايتم
و من از اهل بيتى هستم كه جبرائيل در خانه ما هبوط مي كند
و از منزل ما از نزد ما صعود مى‏ نمايد
و من از اهل بيتى هستم كه خداوند اراده كرده است هر گونه رجس و پليدى را از آنان بردارد و آنها را به مقام طهارت مطلقه برساند
و من از اهل بيتى هستم كه خداوند مودت آنها را بر هر مسلمانى واجب كرده است
.
.
و خداوند تبارك و تعالى به پيامبرش چنين خطاب فرموده است: بگو من از شما هيچ مزدى را نمى ‏خواهم مگر مودت به ذوى القُرباى من و كسي كه مرتكب حسنه ‏اى گردد، ما نيكویى را درباره او زياد مي گردانيم؛ ارتكاب حسنه مودت ما اهل بيت(ع) است.»