در عجبم چرا همیشه طرف دلتنگ ما بوده ایم....

در عجبم چرا همیشه طرف دلتنگ ما بوده ایم....
چرا هیچکس دلش برای مهربانی های ما تنگ نمیشود....
چرا هیچکش شور نبودن ما را نمیزند.....
چرا هیچوقت سعی نکرده ایم کمی بی رحمی و مثل خودشان بودن را چاشنیه رفتارمان کنیم تا چرخه زندگی کمی بچرخد و جایمان با اوی زندگیمان عوض شود.... تا وقتی دلتنگ شدند, بیتاب شدند.... جمله کمی منطقی باش را همچو پتک توی صورتشان بکوبیم... تا دلمان خنک شود.... نمیتوانیم؟؟؟؟؟ پس باید بنشینیم هعی محبت کنیم ... هعی دلتنگ شویم...