بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
قسمت سوم :
مخاطب این فراز نیز خداوند سبحان است،چنان که با- اللّٰهُمَّ - آغاز شده است؛ اما باید به این درخواست، توجه ویژه داشت و به سادگی از آن عبور ننمود!
زندگی محمد و آل محمد، صلوات الله علیهم اجمعین، زندگی اشرف مخلوقات، انسان کامل، خلیفة الله و ولیّ الله می‌ باشد، یعنی حیاتی در کامل‌ترین و عالی‌ ترین مراتب وجود - و رحلت آن بزرگواران نیز عروج مقرب‌ترین بندگان خداوند متعال در آفرینش می‌باشد، و مهم این است که ما به خاطرمقامات و درجاتی که با زیارت عاشورا به آن رسیده‌ ایم، به کمتر از حیات و ممات ایشان رضایت نمی‌دهیم و همان را برای خود مسئلت می‌نماییم؛چرا که هر چند قطرۀ ناچیزی بودیم، اما با این اتصال، خود را همان اقیانوس می‌ بینیم!
وَلَا جَعَلَهُ اللّٰهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنِّي لِزِيارَتِكُمْ - خداوند این زیارت مرا، آخرین زیارت شما توسط من قرار ندهد.
مخاطب در این فراز، سیدالشهداء علیه السلام می‌باشند؛ به ایشان عرص می‌کنیم: خداوند منّان، توفیق تکرار این زیارتی که مرا به چنین مقامات و کراماتی رسانده از من نگیرد و آخرین زیارت من قرار ندهد.
اللّٰهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ حَمْدَ الشَّاكِرِينَ لَكَ عَلَىٰ مُصَابِهِمْ، الْحَمْدُ لِلّٰهِ عَلَىٰ عَظِيمِ رَزِيَّتِي، اللّٰهُمَّ ارْزُقْنِي شَفاعَةَ الْحُسَيْنِ يَوْمَ الْوُرُودِ، وَثَبِّتْ لِي قَدَمَ صِدْقٍ عِنْدَكَ مَعَ الْحُسَيْنِ وَأَصْحابِ الْحُسَيْنِ الَّذِينَ بَذَلُوا مُهَجَهُمْ دُونَ الْحُسَيْنِ عَلَيْهِ‌السلام -بار إلها!حمد و سپاس تو را،سپاس شکرگزاران بر مصیبت‌ زدگی آنان، خدا راسپاس بربزرگی بلا و مصیبتم، خدایا شفاعت حسین را در روز ورود به قیامت نصیبم کن و پیشینۀ نیک مرا نزد خود با قدم صدق ثابت بدار، به همراه حسین و یاران حسین، آنان‌که جانشان را در دفاع از حسین سلام بر او بخشیدند.
فراز آخر، با ذکری که در حال سجده خوانده می‌شود، با - اللّٰهُمَّ -آغاز شد و با حمد او ادامه یافت؛ و مشمول شفاعت سیدالشهداء، امام حسین علیه السلام قرارگرفتن نیز ازخداوند متعال مسئلت شد،چرا که شفاعت، به اذن او انجام می‌شود.
اما، قدم صدق، یعنی: قلبت، حکم عقلت را تصدیق کند و ایمان بیاورد - عملت، ایمان قلبی‌ات را تصدیق کند - و زبانت، هر دو را تصدیق نماید و همه منطبق با هم باشند و این قدم صدق محقق و تثبیت نمی‌شود، مگر آن که با امام حسین و اصحاب ایشان علیهم السلام، درهر زمان و هر کجا، همسو و همراه باشیم؛ به ویژه در موقعیت‌ های عاشورایی.(پایان)