🔻وقتی شهادت رهبر انقلاب نیز، میز مذاکره را تکان نداد
🔻وقتی شهادت رهبر انقلاب نیز، میز مذاکره را تکان نداد
🔹تاریخ معاصر به ما می‌آموزد که شوک‌های امنیتی بزرگ، همواره «مبدأ» بازتعریف دکترین‌های نظامی و سیاسی دولت‌ها بوده‌اند. در آمریکا، فروریختن دو برج در ۱۱ سپتامبر، سیاست خارجی و امنیتی این کشور را برای یک دهه از نو نوشت. در رژیم صهیونیستی، کشته شدن ۱۲۰۰ نفر در ۷ اکتبر، سنگ بنای یک سیاست تهاجمی بی‌سابقه و وحشیانه شد. این‌ها نمونه‌هایی از تبدیل «تروما» به «دکترین» هستند.
🔹اما در ایران، به نظر می‌رسد این قاعده کار نمی‌کند. شهادت رهبر معظم انقلاب، شخصیتی که نماد مقاومت و خط مقدم امنیت ملی بود، در مغز استراتژیک مسئولان، تکانی به اندازه یک زلزله خفیف هم ایجاد نکرد. در حالی که انتظار می‌رفت این خون، نقطه عطفی برای یک بازنگری بنیادین در رویکرد کشور به دشمن و مذاکره باشد، در کمال ناباوری، به عاملی برای اصرار بیشتر بر همان مسیر «مذاکره برای مذاکره» تبدیل شد.
🔹تلخی ماجرا زمانی به اوج خود می‌رسد که به یاد آوریم خود آن رهبر شهید، تمام سال‌های حیاتش را علیه همین مذاکرات بی‌حاصل سخن گفت و عملاً بزرگترین منتقد و مخالف این مسیر بود. و در نهایت، کنایه تاریخ به تلخ‌ترین شکل خود را نمایان کرد: مخالف‌ترین فرد با مذاکره را، درست در میانه مذاکرات شهید کردند.
🔹اما پاسخ مسئولان چه بود؟ بازگشت به همان میز. سوال این است: مسئولانی که چنین خون گران‌بهایی را به این سرعت فراموش می‌کند، در اتاق مذاکره چه چیزی را به خاطر خواهد آورد؟
🔹تاریخ معاصر به ما می‌آموزد که شوک‌های امنیتی بزرگ، همواره «مبدأ» بازتعریف دکترین‌های نظامی و سیاسی دولت‌ها بوده‌اند. در آمریکا، فروریختن دو برج در ۱۱ سپتامبر، سیاست خارجی و امنیتی این کشور را برای یک دهه از نو نوشت. در رژیم صهیونیستی، کشته شدن ۱۲۰۰ نفر در ۷ اکتبر، سنگ بنای یک سیاست تهاجمی بی‌سابقه و وحشیانه شد. این‌ها نمونه‌هایی از تبدیل «تروما» به «دکترین» هستند.
🔹اما در ایران، به نظر می‌رسد این قاعده کار نمی‌کند. شهادت رهبر معظم انقلاب، شخصیتی که نماد مقاومت و خط مقدم امنیت ملی بود، در مغز استراتژیک مسئولان، تکانی به اندازه یک زلزله خفیف هم ایجاد نکرد. در حالی که انتظار می‌رفت این خون، نقطه عطفی برای یک بازنگری بنیادین در رویکرد کشور به دشمن و مذاکره باشد، در کمال ناباوری، به عاملی برای اصرار بیشتر بر همان مسیر «مذاکره برای مذاکره» تبدیل شد.
🔹تلخی ماجرا زمانی به اوج خود می‌رسد که به یاد آوریم خود آن رهبر شهید، تمام سال‌های حیاتش را علیه همین مذاکرات بی‌حاصل سخن گفت و عملاً بزرگترین منتقد و مخالف این مسیر بود. و در نهایت، کنایه تاریخ به تلخ‌ترین شکل خود را نمایان کرد: مخالف‌ترین فرد با مذاکره را، درست در میانه مذاکرات شهید کردند.
🔹اما پاسخ مسئولان چه بود؟ بازگشت به همان میز. سوال این است: مسئولانی که چنین خون گران‌بهایی را به این سرعت فراموش می‌کند، در اتاق مذاکره چه چیزی را به خاطر خواهد آورد؟
- ۷۰۸
- ۲۰ خرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
