(دستنوشته های من)

(دستنوشته های من)
من بارها و بارها به چشم خودم دیدم حضور کسی از جنس مخالف چقدر روحیه طرف رو تغییر میده...چقدر میتونه ارامبخش یا عصیانگر باشه..من بارها و بارها دیدم که گرمای حضور کسی که جنس نگاه و رفتارش به زندگی مثبت و سازنده است چقدر اطرافیانش را شارژ میکند و امیدوار..همه ما بدون شک ..بدون شک چنین تجربه ای داشتیم..کسی به زندگیمان وارد شده که با بودنش شاد و سرحال و پر نیرو بودیم و یا متاسفانه بودنش تجربه سنگینی را به کوله بار زندگیمان افزود..دسته دوم که تکلیفشان معلوم است..دور انداختنی اند و درس گرفتنی..اما دسته اول عین چشمه زلال ابی هستند در بیابان...یا عین ثروت در روزهای نداری...اینکه قدرشان را باید دانست که خوب امریست واجب اما...اما یکبار باخودت خلوت کن و فکر کن چه کسی چه نیرویی چه دست مهربانی حضورش را در زندگیت تثبیت کرده؟؟ انگاه که خوب بیندیشی به وجود مهربان تر از مهربانی میرسی به اسم خدا و نه شانس...همان خدایی که برای تو مقدر کرده چنین همراه و جفت دلنشینی را در کنارت داشته باشی...پس خدایت را شاکر باش..از عشق زمینی ات به عشق اسمانی برس..حضور مسبب این نعمت را در زندگیت پر رنگ کن..شکر کردن همیشه سجده کردن نیست..همین که قلبت را دربرابر عظمتش خاشع و فروتن کنی ...همینکه دست مستمندی را بگیری..همین که مهربان و با گذشت باشی..همین که با لبخندت شادی ببخشی یعنی خدایت را شکر کردی..
همیشه در پناه و سایه عشق واقعی باشید...
16 تیرماه 94