Zamanla geçer deriz...

Zamanla geçer deriz...
Halbuki geçen ömrümüzdür... biriken sıkıntılarımızdır... nasırlaşan düşüncelerimizdir... kimimiz çocuklarla vakit kaybederiz... Yarınları iyi olsun derken, omuzlarımızın büküldüğünü, yorgunluğun gözlerimizden okunduğu aşina olur... kimimiz ev alalım, araba alalım derken, yaşı sonbaharın yaprak dökümüne getirmiş oluruz farkına varmadan... kimimiz olduğumuz yerde aynı yaşamla rutin işlere devam ederiz... evet... ömür işte tamamlanıp gidiyor kendi döngüsünde dönüyor... ıssız bir ortam hayal ederiz.. usul usul akan çağlayanlarla birlikte yeşil bahçeli bir yer... o kadar çok hayal var ki, hepsi yeşil ve mavi üzerine kurulu... umut ederken bile, kalbimizden farklı bir hoşluk geçiyor... sanki gitmiş gibi oluyoruz... sevgiliyle elele gibi... sıcakta yağan yağmur yürüşü gibi... kimimiz bir akıntıya kapılırız... ne olduğunu bilmediğimiz coşkulu bir serüven... ama yine adım adım çukura doğru gideriz...


zaman yine aynı
İlkbahar...
Yaz...
Sonbahar...
Kış mevsimler... bazen ılık, sıcak, serin ve soğuk geçer.. insan ömrü de böyle... Sevinç, tebessümlü, acılı bir şekilde geçer.... ama zaman hep aynı... geçen benim, sensin, onlar... nöbetleşe nöbetleşe devrediyoruz hayatı elden ele, gönülden gönüle... zamanla bir şeylerle uğraşayım derken, kendimizi unutmuşuz......
Evet...
Geçti ve bitti...