#ماه، تنها هم‌سفرِ شب‌های بی‌خوابیِ من است؛ همان‌که بی‌آن

#ماه، تنها هم‌سفرِ شب‌های بی‌خوابیِ من است؛ همان‌که بی‌آنکه بپرسد «چرا؟»، صبورانه تماشایم می‌کند.

ماه، قصیده‌ای است که آسمان در سکوت سروده؛ نقره‌ای‌ترین واژه‌ای که در سیاهیِ مطلقِ شب، معنای امید می‌بخشد. او همیشه هست؛ حتی وقتی از چشمِ ما پنهان می‌شود، در حالِ کامل شدن است، در حالِ تابیدن به تاریک‌ترین گوشه‌هایی که هیچ‌کس ندیده.

شاید ماه، آینه‌ای باشد برایِ دل‌هایی که تنهاست؛ دل‌هایی که یاد گرفته‌اند در اوجِ تنهایی، باز هم بتابند. چقدر شبیه است به انسان‌هایی که زخم‌هایشان را با نقابِ درخشش می‌پوشانند تا شبِ دیگران، تاریک نماند.

ای ماه! تو که می‌دانی پشتِ این سکوتِ شبانه، چه غوغایی در دل‌هاست، برایم از همان آرامشِ همیشگی‌ات بگو؛ از اینکه حتی در دورترین فاصله، باز هم می‌توان به آسمان تکیه کرد و نورانی ماند. تو در عینِ بی‌قراریِ جزر و مد، تکیه‌گاهِ شب هستی، و من… من در این کوچه‌هایِ پر از دغدغه، تنها به تماشای تو ایستاده‌ام تا یادم نرود که حتی در شب هم می‌توان زیبا بود.

انسان از زمین زخم برمی دارد و از آسمان مرهم می گیرد .(خدا♥️)

آسمان نشانه ای از عظمت #خداست
وسیع و آرامش‌بخش 🤍🌛